سوره کهف — آیه 70

معانی کلمات:

• «اتَّبَعْتَنِي»: از من پیروی کنی و همراه من شوی.
• «أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا»: برای تو از آن (کاری که انجام میدهم) یادی و بیانی آغاز کنم و علت آن را برایت روشن سازم.

تفسیر آیه:

خضر (علیه السلام) در پاسخ به درخواست موسی (علیه السلام) برای همراهی، شرطی را بیان کرد و فرمود: اگر از من پیروی کردی و همراه من شدی، پس درباره هیچ کاری که از من میبینی و برایت ناآشنا و شگفتانگیز است، سؤال نکن و پیشدستی در پرسش ننمای، تا اینکه خودم به ابتکار خویش، آن کار را برایت توضیح دهم و حکمت و علت آن را برایت بازگو کنم. این شرط، برای آن بود که موسی (علیه السلام) صبر و بردباری خود را در برابر اموری که ظاهرشان ناپسند و ناشناخته بود، بیازماید و بداند که هر کاری از خضر سر میزند، بر اساس علم و حکمت الهی است، هر چند در ظاهر، خلاف انتظار باشد.

فواید و پیامهای آیه:

• ادب همراهی و شاگردی، آن است که انسان در برابر استاد و معلم خود، در اموری که حکمت آن را نمیداند، شتابزده سؤال نکند و صبر پیشه سازد تا وقتِ بیانِ حکمت فرا رسد.
• علم و دانش نزد خداوند است و او به هر کس که بخواهد، علمِ ویژه و حکمتِ مخصوصی عطا میکند؛ بنابراین انسان باید در برابر دانایان و خردمندان، فروتنی کند و از عجله در قضاوت بپرهیزد.
• صبر بر ناملایمات و ناشناختهها، کلید رسیدن به حقایق است و کسی که میخواهد از علم و دانش بهرهمند شود، باید تحمل و بردباری پیشه کند.
• این آیه به زیبایی نشان میدهد که در مسیر بندگی و طلب علم، باید به خدا توکل کرد و به تدبیر او اطمینان داشت، حتی اگر ظاهرِ حوادث، ناخوشایند باشد؛ زیرا پایانِ کارِ مؤمن، خیر و روشنایی است.