Сураи Марьям — Оят 23

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «أَجَاءَهَا»: водор кард ва овард.

— «الْمَخَاضُ»: дарди зоидан ва ҳаракати кӯдак барои берун омадан.

— «جِذْعِ»: танаи дарахт.

— «نَسْيًا»: чизе, ки партофта шуда, фаромӯш гардидааст.

— «مَّنسِيًّا»: чизе, ки ҳеҷ кас ба ёд намеоварад ва ба он эътиное намекунад.

1. Тафсири оят:

Пас, вақте ки дарди зоидан ба Марям (а) фишор овард, ӯро ба сӯи танаи дарахти хурмо водор кард, то ба он такя кунад ва ба он бичаспад, зеро касе набуд, ки дар ин лаҳзаҳои сахт ба ӯ кӯмак расонад. Дар он ҳолати душвор ва пур аз дард, Марям (а) гуфт: «Эй кош пеш аз ин рӯз мурда будам ва чизе будам, ки ҳеҷ кас ба ёд намеоварад ва номи ман зикр намешуд!» Ин суханон аз шиддати ғам ва шармсории ӯ аз мардум буд; метарсид, ки одамон ба ӯ бадгумон шаванд ва ӯро сарзаниш кунанд. Ӯ таманно кард, ки кош пеш аз ин рӯз мурда ва комилан фаромӯш шуда буд, то ҳеҷ кас дар бораи ӯ сухан нагӯяд ва ба номаш бадӣ наёд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто бандагони солеҳ ва поки Худо низ дар лаҳзаҳои сахт метавонанд дар дил эҳсоси душворӣ кунанд; инсон заиф аст ва ин табиӣ аст. Ислом дини раҳмат аст ва ин заъфро дарк мекунад.

— Қуръон ҳолати инсониро бо тамоми ҷузъиёташ ба тасвир мекашад, то мо тасаллӣ ёбем, ки дар душвориҳо танҳо нестем ва Худо ҳамеша бо бандагони солеҳаш аст.

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар вақти сахтӣ ба Худо паноҳ барем ва сабр кунем, зеро пас аз ҳар душворӣ осонӣ аст. Худо ба Марям (а) пас аз ин лаҳзаҳои душвор фарзанди муборак ва мӯъҷиза дод.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо аҳком, балки таърихи инсонҳои солеҳро низ баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва ба Худо наздиктар шавем.