Сураи Марьям — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «فَنَادَاهَا»: пас нидо кард ба ӯ.

— «مِن تَحْتِهَا»: аз зери пойҳояш.

— «أَلَّا تَحْزَنِي»: ки ғамгин нашав.

— «سَرِيًّا»: ҷӯйи об ё наҳри хурд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Марям (алайҳассалом) дарди зоишро бардошт ва ба тани дарахти хурмо паноҳ бурд, аз зери пойҳояш нидоеро шунид. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин нидо аз ҷониби Ҷабраил (алайҳиссалом) буд ва баъзе дигарон гуфтаанд, ки аз ҷониби фарзанди ӯ Исо (алайҳиссалом) буд, ки тоза ба дунё омада буд. Дар ҳар ду сурат, нидо ба ӯ оромӣ ва тасаллӣ медод: ғамгин нашав, зеро Парвардигорат дар зери ту ҷӯйи обе ҷорӣ сохтааст, ки аз он менӯшӣ ва ташнагии худро рафъ мекунӣ. Ин неъмат ва раҳмат аз ҷониби Аллоҳ буд, то ки Марям (алайҳассалом) дар он ҳолати душвор ором ёбад ва бидонад, ки Аллоҳ ӯро танҳо нагузоштааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Аллоҳ бандагони солеҳи худро дар лаҳзаҳои сахтӣ танҳо намегузорад ва ба онҳо ёрӣ ва тасаллӣ мерасонад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки раҳмати Аллоҳ васеъ аст ва Ӯ метавонад аз ҷойҳое, ки банда гумон намекунад, неъмат ва осонӣ биёрад.

— Ғамгинӣ ва изтироб дар дил ҳолати табиии инсон аст, аммо бояд ба Аллоҳ таваккал кард ва ба ёд дошт, ки пас аз душворӣ осонӣ меояд.

— Қуръон китобест, ки ҳатто ҳолатҳои шахсии бандагони солеҳро ба таври зебо баён мекунад ва ба мо меомӯзад, ки чӣ гуна дар сахтиҳо ба Аллоҳ умедвор бошем.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Исо (алайҳиссалом) ва модараш Марям (алайҳассалом) бандагони некӯи Аллоҳ буданд ва Қуръон онҳоро бо эҳтиром ёд мекунад, ки ин барои ҳамаи мусулмонон дарси ибрат аст.