مریم سۈرىسى — ئايەت 23

1) لۇغەت ئىزاھاتى:

• فَأَجَاءَهَا: ئۇنى مەجبۇرلىدى، ئېلىپ كەلدى.
• الْمَخَاضُ: تۇغۇت ئازابى، بالىنىڭ تۇغۇلۇش ئۈچۈن ھەرىكەتلىنىشى.
• جِذْعِ النَّخْلَةِ: خۇرما دەرىخىنىڭ تۈۋى، غولى.
• نَسْيًا: ئۇنتۇلغان، ئەسلىمەيدىغان نەرسە.
• مَّنسِيًّا: پۈتۈنلەي ئۇنتۇلۇپ كەتكەن، كىم ئىكەنلىكى بىلىنمەيدىغان.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

مەريەم ئەلەيھەسسالام ھامىلدارلىقىنىڭ ئاخىرقى مەزگىلىگە يەتكەندە، تۇغۇت ئازابى باشلاندى. ئۇنىڭغا ياردەم قىلىدىغان ھېچكىم يوق ئىدى، تۇغۇت ئازابى ئۇنى خۇرما دەرىخىنىڭ تۈۋىگە ئېلىپ كەلدى. ئۇ دەرەخنىڭ غولىغا يۆلەندى ۋە تۇغۇت ئازابىنىڭ قاتتىقلىقىدىن، خەلقنىڭ ئۆزىگە قارايدىغان كۆزىدىن ئۇيىلىپ، شۇنداق دېدى: "ئاھ، كاشكى بۇ كۈندىن بۇرۇن ئۆلۈپ كەتكەن بولسام، ھېچكىم ئەسلىمەيدىغان، ئۇنتۇلۇپ كەتكەن بىر نەرسە بولۇپ قالسام ئىدى!"

ئۇ بۇ سۆزلەرنى ئىمانسىزلىقتىن ياكى ئاللاھنىڭ ئىرادىسىگە نارازىلىق بىلدۈرۈش ئۈچۈن ئېيتقان ئەمەس. بەلكى ئۇ پاك، ئىپپەتلىك بىر ئايال بولۇپ، خەلقنىڭ ئۆزىنى زىنا قىلدى دەپ گۇمان قىلىشىدىن ۋە ئۇنىڭغا قارا چاپلىشىدىن قاتتىق قورققان ئىدى. ئۇنىڭ بۇ سۆزى ئىنسانىي ئاجىزلىق ۋە ئۇيالچانلىقنىڭ ئىپادىسى بولۇپ، ئاللاھ تائالا ئۇنىڭ بۇ ھالىتىنى بىلىپ تۇرۇپ، ئۇنىڭغا رەھىم قىلدى ۋە ياردەم بەردى.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ھەتتا ئاللاھنىڭ تاللانغان بەندىلىرىمۇ قىيىنچىلىق ۋاقتىدا ئىنسانىي ھېسسىياتقا ئىگە بولىدۇ. لېكىن ئاللاھ تائالا ھەر قانداق قىيىنچىلىقتا بەندىلىرىگە ياردەم قىلىدۇ ۋە ئۇلارنى يالغۇز قويمايدۇ. مەريەم ئەلەيھەسسالامنىڭ بۇ قىيىن پەيتتە ئاللاھقا يۆلەنگەنلىكى ۋە ئاللاھنىڭ ئۇنىڭغا ياردەم بەرگەنلىكى بىز ئۈچۈن چوڭ ئىبرەتتۇر. بىز ھەر قانداق قىيىنچىلىق ۋە سىناققا دۇچ كەلگەندە، ئاللاھقا تەۋەككۈل قىلىشىمىز، ئۇنىڭدىن ياردەم سورىشىمىز كېرەك. ئاللاھ تائالا ھەر قانداق قىيىنچىلىقنىڭ ئارقىسىدا بىر يېنىكلىك ۋە چىقىش يولىنى قويغان، بىز پەقەت سەۋر قىلىپ، ئاللاھقا ئىشەنسەك، ئۇ بىزنى ھەرگىز يالغۇز قويمايدۇ.