سوره مریم — آیه 29

معانی کلمات:

• أشارت: اشاره کرد.
• المهد: گهواره، جایگاه نوزاد.
• صبیاً: کودک خردسال، شیرخوار.

تفسیر آیه:

هنگامی که قوم مریم او را سرزنش کردند و به او نسبت ناروایی دادند، مریمِ پاکدامن به جای سخن گفتن، به فرزندش عیسی اشاره کرد؛ گویی به آنان گفت: از خودِ او بپرسید. قوم او با تعجب و انکار گفتند: «چگونه با کودکی که در گهواره است و هنوز شیرخوار است، سخن بگوییم؟» آنان این اشاره را نشانه‌ی تمسخر و شوخی مریم پنداشتند و نپذیرفتند که نوزادی بتواند سخن بگوید. اما اراده‌ی خداوند بر این تعلق گرفته بود که معجزه‌ای بزرگ رخ دهد و عیسی در همان گهواره به سخن آید تا پاکدامنی مادرش را گواهی دهد.

فواید و پیام‌های آیه:

• قدرت خداوند فراتر از قوانین عادی طبیعت است و او می‌تواند هر کاری را که بخواهد، انجام دهد؛ حتی سخن گفتن نوزادی در گهواره.
• پاکدامنی و ایمان، انسان را در سخت‌ترین شرایط یاری می‌کند و خداوند برای بندگان مخلص خود راه‌گشایی می‌کند.
• این آیه نشان می‌دهد که نباید در برابر قدرت بی‌نهایت خداوند، به عقل محدود خود تکیه کنیم و معجزات را انکار نماییم.
• توکل بر خدا و واگذاری کارها به او، در لحظات دشوار، بهترین پناهگاه مؤمن است؛ همان‌گونه که مریم با اشاره به فرزندش، همه‌چیز را به خدا سپرد.