Сураи Марьям — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَرِثُنِي»: мерос гирифтан, ворис шудан.

— «آلِ يَعْقُوبَ»: хонадони Яъқуб (а), яъне насл ва фарзандони ӯ.

— «رَضِيًّا»: писандида, мақбул, аз ҳама ҷиҳат хушнудкунанда.

1. Тафсири оят:

Закариё (а) аз Парвардигори худ фарзанде талаб кард, ки баъд аз ӯ вориси неъматҳои бузург бошад. Ин фарзанд мероси паёмбарӣ ва илмро аз падари худ мегирад ва инчунин вориси хонадони Яъқуб (а) мегардад. Яъне, ӯ давомдиҳандаи роҳи паёмбарон ва ҳомили рисолату илм хоҳад буд. Сипас Закариё (а) дуо мекунад, ки Парвардигор ин фарзандро дар дин, ахлоқ ва илм писандида ва мақбул гардонад — ҳам писандидаи Худо ва ҳам писандидаи бандагони Худо. Ин фарзанд бояд ба қазои Худо розӣ бошад ва парҳезгору некӯкор бошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Инсон бояд ҳамеша аз Худо фарзанди солеҳ ва некӯкор талаб кунад, зеро фарзанди нек мероси неки падару модар ва давомдиҳандаи роҳи некӯкорӣ аст.

— Дар дуо бояд на танҳо манфиати шахсӣ, балки давом ёфтани роҳи хайр ва хизмат ба динро дар назар гирифт.

— Беҳтарин меросе, ки падар ба фарзанд мегузорад, илм, дин ва ахлоқи некӯст, на танҳо молу дунё.

— Худованд дуои бандагони солеҳро мешунавад ва ба онҳо фарзандони писандида ато мекунад.

— Ҳар мусулмон бояд кӯшиш кунад, ки фарзанде тарбия намояд, ки дар назди Худо ва мардум писандида бошад ва ба қазои Худо розӣ гардад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки дар ҳаёти худ аз роҳи паёмбарон пайравӣ намоем ва илму динро мероси худ қарор диҳем.