Сураи Марьям — Оят 7

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• زَكَرِيَّا — Закариё, номи паёмбаре аз банӣ Исроил.
• نُبَشِّرُكَ — ба ту хушхабар медиҳем.
• غُلَام — писарбача, фарзанд.
• يَحْيَى — Яҳё, номи фарзанди Закариё.
• سَمِيًّا — ҳамном, касе ки пеш аз ӯ ба ин ном номгузорӣ шуда бошад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дуои бандаи солеҳаш Закариёро қабул кард ва ба ӯ хитоб намуд: «Эй Закариё, мо ба ту хушхабар медиҳем, ки дуои туро иҷобат кардем ва ба ту писарбачае ато мекунем, ки номи ӯ Яҳёст. Мо пеш аз ӯ ҳеҷ касро ба ин ном номгузорӣ накарда будем». Ин фарзанд ҳамчун раҳмату лутфи Худо ба Закариё дода шуд, гарчанде ки ӯ пиру солхӯрда ва ҳамсараш нобовар буд. Номи Яҳё аз рӯи ҳикмат интихоб шуд, зеро ӯ бо ҳаёти худ ва рисолаташ мардумро ба зиндагии ҳақиқӣ ва имон даъват мекард. Ин оят нишон медиҳад, ки Худо дуои бандагони солеҳро мешунавад ва аз роҳҳое, ки инсон гумон намекунад, раҳматашро мерасонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Дуо ҳеҷ гоҳ беҷавоб намемонад; Худо дар вақти муносиб онро иҷобат мекунад.
• Қудрати Худо аз ҳама сабабҳо болотар аст; ӯ метавонад аз пирии солхӯрда фарзанд ато кунад.
• Номгузории фарзандон бо номҳои нек ва маънои нек суннати паёмбарон аст.
• Худо бандагони солеҳро бо неъматҳои махсус фарқ мекунад.
• Ин оят умедро дар дилҳо зинда мекунад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавем ва ба Ӯ таваккул кунем.