Сураи Марьям — Оят 5

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• الْمَوَالِيَ: хешовандон ва наздикони падарии инсон, ки баъд аз вай мерос мебаранд ва корҳояшро идома медиҳанд.
• مِن وَرَائِي: баъд аз ман, яъне пас аз марги ман.
• عَاقِرًا: зане, ки фарзанд намезояд, безуррият.
• مِن لَّدُنكَ: аз ҷониби Худ, аз назди Худо.
• وَلِيًّا: фарзанде, ки ворису ёвари падар бошад ва кори вайро идома диҳад.

1. Тафсири оят:

Закариё (алайҳис-салом) ба Худои Таъоло муноҷот карда, гуфт: ман аз хешовандони худ, ки баъд аз ман меросбару ҷонишини ман мешаванд, тарсидам, ки онҳо ҳаққи дини Туро он тавре ки бояд, адо намекунанд ва мардумро ба сӯи Ту даъват намекунанд. Онҳо бештар ба дунё машғул мешаванд ва аз корҳои дин ғофил мегарданд. Ҳамчунин зани ман безуррият аст ва фарзанд намезояд. Пас, эй Парвардигорам, аз ҷониби Худ ба ман фарзанде ато кун, ки ворису ёвари ман дар корҳои дин бошад ва баъд аз ман кори маро идома диҳад.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд дар бораи ояндаи дину имон ва идомаи роҳи нек андеша кунад ва барои он талош намояд.
• Даъват ба сӯи Худо ва дуо кардан дар ҳар ҳолат, бахусус ҳангоми заъф ва нотавонӣ, аз сифатҳои бандагони солеҳ аст.
• Фарзанддиҳӣ танҳо ба дасти Худост; ҳатто вақте ки воситаҳои оддӣ нест, Худо метавонад аз ҷониби Худ фарзанди некӯ ато кунад.
• Диндорӣ ва идомаи роҳи нек баъд аз марг сарвати бузург аст ва инсон бояд барои он омодагӣ бинад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба Худои Таъоло бо умед ва ихлос дуо кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.