Сураи Марьям — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

— «شِيعَةٍ»: гурӯҳ, фирқа ё пайравони як роҳу мазҳаб.

— «عِتِيًّا»: саркашӣ ва густохӣ дар нофармонӣ, ки аз ҳад мегузарад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ҳамаи халқ дар рӯзи қиёмат гирд оварда мешаванд, Худованди мутаъол мефармояд, ки аз ҳар гурӯҳ ва ҳар фирқаи гумроҳ, он касонеро, ки дар саркашӣ ва нофармонӣ нисбат ба Худои Раҳмон аз ҳама сахттар ва густохтар буданд, ҷудо мекунем ва пеш аз дигарон ба азоб гирифтор мекунем. Инҳо пешвоён ва сардорони он гурӯҳҳоянд, ки мардумро ба роҳи бад роҳнамоӣ кардаанд. Онҳо дар дунё бештар аз ҳама дар баробари Худо саркашӣ карда, ҳақро инкор намуда ва мардумро аз роҳи рост боздоштаанд. Пас дар охират низ аз ҳама пештар ба ҷазои амали худ гирифтор мешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад; касоне, ки дар гумроҳӣ пешво буданд, ҷазои бештар мебинанд.

— Масъулияти пешвоён ва роҳбарон дар ислом бузург аст; онҳо бояд мардумро ба некӣ роҳнамоӣ кунанд, на ба бадӣ.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз пайравии кӯронаи роҳбарони бад дурӣ ҷӯем ва танҳо роҳи ҳақро интихоб кунем.

— Раҳмати Худо ба бандагони фармонбардор наздик аст ва ҳар кас ба сӯи ҳақ рӯй оварад, Худо ӯро қабул мекунад.