Сураи Марьям — Оят 70

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوْلَىٰ»: сазовортар, муносибтар, ҳаққдортар.

— «صِلِيًّا»: дохил шудан ва сӯхтан дар оташ, азоби оташро чашидан.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Аллоҳ таоло фармуд, ки ҳамаи гунаҳкоронро дар қиёмат ҷамъ хоҳем кард, дар ин оят мефармояд: Мо хубе медонем, ки кадом касон ба дохил шудан ба дӯзах ва чашидани азоби он сазовортаранд. Яъне Аллоҳ таоло ба ҳоли бандагонаш комилан огоҳ аст ва медонад, ки кӣ ба раҳмат сазовор аст ва кӣ ба азоб. Ҳеҷ кас аз дониши Аллоҳ пинҳон нест ва ҳукми Ӯ бар асоси адлу ҳикмат аст. Ин оят тасаллие барои муъминон аст, ки аз адлу раҳмати Аллоҳ хотирҷамъ бошанд, ва ҳушдоре барои гунаҳкорон, ки аз адлу дониши Аллоҳ ғофил намонанд.

1. Фоидаҳо:

— Аллоҳ таоло ба ҳама чиз доност ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест.

— Адлу ҳикмати Аллоҳ таоло комил аст; Ӯ ҳар касро ба он чи сазовор аст, ҷазо медиҳад.

— Ин оят моро ба тавба ва амали нек тарғиб мекунад, то аз сазоворони азоб набошем.

— Муъминон бояд ба адлу раҳмати Аллоҳ бовар дошта бошанд ва аз гуноҳ эҳтиёт кунанд.

— Донистани он ки Аллоҳ аз ҳоли мо огоҳ аст, моро ба ихлос ва некӯкорӣ водор мекунад.