Сураи Аль-Бакара — Оят 120

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• تَرْضَىٰ: розӣ шаванд, қаноат кунанд.
• مِلَّتَهُمْ: дину ойини онҳо.
• هُدَى اللَّهِ: роҳнамоии Худованд, ки Ислом аст.
• أَهْوَاءَهُم: хоҳишҳои нафсонӣ ва ботили онҳо.
• وَلِيٍّ: ёвари наздик ва дӯст.
• نَصِيرٍ: мададгор ва ёрирасон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) хитоб карда, огоҳ месозад, ки яҳудиён ва насрониён ҳаргиз аз ту розӣ намешаванд ва қаноат намекунанд, то даме ки дини онҳоро пайравӣ накунӣ ва аз Ислом даст накашӣ. Онҳо ҳатто агар ту бо онҳо сулҳу созиш ҳам кунӣ, боз розӣ намешаванд, зеро мақсади аслии онҳо танҳо пайравӣ кардани ту ба ойини онҳост.

Ба онҳо бигӯ: Ҳақиқатан роҳнамоии Худованд — ки Ислом аст — ҳамон роҳи рост ва дуруст аст, на он чи онҳо бар он ҳастанд. Ин роҳи Худо комил аст ва ба он чизе илова кардан лозим нест.

Сипас Худованд огоҳии шадид медиҳад: Агар ту ё яке аз пайравонат баъд аз он ки донишу далели равшан ба ту расид, ки дини Худо Ислом аст, аз хоҳишҳои нафсонӣ ва ботили онҳо пайравӣ кунӣ, пас барои ту аз ҷониби Худованд ҳеҷ ёвари наздик ва ҳеҷ мададгоре нест, ки туро аз азоб наҷот диҳад ё ёрӣ расонад. Ин хитоб гарчанде ба Паёмбар (с) равона шудааст, вале ҳукми он ба тамоми уммат низ тааллуқ дорад, то ҳама аз ин хатар огоҳ бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати Исломро бояд бо итминон ва устуворӣ нигоҳ дорем ва ба хотири розӣ кардани дигарон аз он даст накашем.
• Розӣ кардани ҳамаи одамон ғайриимкон аст, бинобар ин бояд танҳо ризои Худовандро ҷӯём.
• Ислом дини комил ва роҳи рости Худованд аст, ки ба он чизе илова кардан ё аз он кам кардан лозим нест.
• Пайравӣ кардан ба хоҳишҳои ботили дигарон баъд аз расидани дониши ҳақ, боиси маҳрум шудан аз ёрӣ ва мадади Худованд мегардад.
• Ин оят моро ба сӯи дониш ва омӯхтани далелҳои дурусти дин ҳидоят мекунад, то дар роҳи ҳақ устувор бимонам ва ба гумроҳӣ наафтем.