Сураи Аль-Бакара — Оят 121

1. Маънои калимаҳо:

• آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ: ба онҳо китоб додем, яъне Таврот ва Инҷилро ато кардем.
• يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ: онро дуруст ва ба таври шоиста мехонанд, яъне пайравӣ мекунанд ба он тавре ки бояд.
• الْخَاسِرُونَ: зиёнкорон, онҳое ки сармояи худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Онҳое аз аҳли китоб — яҳуд ва насоро — ки ба онҳо Таврот ва Инҷилро додем, онро ба таври дуруст мехонанд ва ба он амал мекунанд, таҳриф ва тағйир намекунанд, балки пайравии ҳақиқиро ба ҷо меоранд. Ин гурӯҳ ҳангоми хондани китобҳои худ нишонаҳои равшани паёмбари Худо Муҳаммад (с) ро меёбанд ва ба ӯ имон меоранд. Пас онҳо ба Қуръон ва ба он чи бар паёмбар нозил шудааст, имон меоваранд. Аммо онҳое ки китобро таҳриф карданд ва бахше аз онро пинҳон доштанд, ба паёмбари Худо ва ба он чи бар ӯ нозил шудааст, кофир шуданд. Ҳар ки ба ин китоб ва ба паёмбар кофир шавад, пас онҳо дар дунё ва охират зиёни бузург дидаанд ва сармояи худро аз даст додаанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки хондани китобҳои осмонӣ бояд бо амал ва пайравӣ ҳамроҳ бошад, на танҳо хондани холӣ.
• Аҳли китоби инсофманд, ки ҳақро қабул мекунанд, сазовори ситоиш ва подоши нек ҳастанд.
• Таҳриф ва пинҳон кардани оёти Худо сабаби зиён ва хисорат аст.
• Имон ба паёмбари Худо Муҳаммад (с) ва ба Қуръон роҳи наҷот ва саодат аст.
• Ҳар ки ба ҳақ кофир шавад, дар ҳақиқат худи ӯ зиёнкор аст, на Худо ва на дини ӯ.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо диққат хонем, маънои онро фаҳмем ва ба он амал кунем, то аз зиёнкорон набошем.