Сураи Аль-Бакара — Оят 129

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَابْعَثْ: бифирист, бархезон.
• رَسُولًا: паёмбар, фиристода.
• يَتْلُو: мехонад, тиловат мекунад.
• آيَاتِكَ: оятҳои Ту, нишонаҳои Ту.
• الْكِتَابَ: китоб, яъне Қуръон.
• الْحِكْمَةَ: ҳикмат, донишмандӣ, суннат ва аҳкоми шариат.
• يُزَكِّيهِمْ: пок мегардонад, таҳорат медиҳад.
• الْعَزِيزُ: Ғолиби тавонманд, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб нест.
• الْحَكِيمُ: Донои ҳаким, ки ҳар корро дар ҷои худ мегузорад.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) баъд аз он ки худ ва фарзанди худ Исмоилро барои хизмати Байтуллоҳ қабул кард, ба Парвардигори худ дуо кард ва гуфт: «Эй Парвардигоро! Дар миёни ин уммат — яъне дар насл ва фарзандони Исмоил — паёмбаре аз худи онҳо бифирист, ки аз ҷинси худ бошад, то суханашонро бифаҳмад ва ба ӯ пайравӣ кардан барояшон осон бошад. Он паёмбар оятҳои Туро бар онҳо тиловат кунад, яъне Қуръони Каримро бихонад ва бишнавонад. Ва онҳоро Китоб — яъне Қуръон — ва Ҳикмат — яъне суннат, аҳкоми шариат ва мавъизаҳои он — таълим диҳад. Ва онҳоро аз ширк, куфр ва гуноҳҳо пок гардонад, то дилҳояшон аз олудагиҳо тоза шавад ва ахлоқашон некӯ гардад. Эй Парвардигоро! Ҳамоно Ту Ғолиби тавонмандӣ, ки ҳеҷ чиз бар Ту ғолиб нест, ва Донои ҳакимӣ, ки ҳар корро дар ҷои худ мегузорӣ ва ҳар ҳукмро бо хикмат мебароӣ.»

Ин дуои Иброҳим (алайҳис-салом) буд, ки Худованд онро қабул кард ва баъд аз ҳазорҳо сол Муҳаммад (сallallohu alayhi va sallam)-ро аз насл ва фарзандони Исмоил ба паёмбарӣ бархезонд, то Қуръонро таълим диҳад, ҳикмат ва суннатро омӯзонад ва мардумро аз ширку гуноҳ пок созад. Ин оят далели он аст, ки паёмбарии Муҳаммад (сallallohu alayhi va sallam) аз пеш дар илми Худованд маълум буд ва дуои Иброҳим (алайҳис-салом) барои ӯ буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом ва паёмбарии Муҳаммад (сallallohu alayhi va sallam) идомаи роҳи Иброҳим (алайҳис-салом) аст ва дуои падари паёмбарон буд, ки Худованд онро қабул кард.
• Худованд ба бандагони худ раҳмдил аст, ки паёмбаре аз худи онҳо фиристод, то суханашонро бифаҳманд ва ба ӯ пайравӣ кардан барояшон осон бошад.
• Қуръон ва суннат ду манбаи асосии ҳидоят ҳастанд, ки одамро аз торикӣ ба рӯшноӣ мебароранд ва дилҳоро пок месозанд.
• Таълими Китоб ва Ҳикмат ва тазкия (поксозӣ) се кори асосии паёмбар (сallallohu alayhi va sallam) буданд, ки имрӯз ҳам мо метавонем аз онҳо баҳра гирем: Қуръонро бихонем, суннатро омӯзем ва дилу ахлоқи худро аз гуноҳҳо пок созем.
• Худованд Ғолиби Ҳаким аст; ҳар дуое, ки аз дили пок бармеояд, Ӯ мешунавад ва дар вақти муносиб қабул мекунад, чунон ки дуои Иброҳимро баъд аз садсолаҳо қабул кард.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худованд дуо кунем, илм омӯзем, Қуръонро тиловат кунем ва худро аз ширку гуноҳ пок созем, то аз уммати қабулшудаи ин дуо гардем.