Surja El-Bekare — Ajet 139

Kuptimet e fjalëve:

• Tuhaxhuxhunena (أَتُحَاجُّونَنَا): A po na kundërshtoni dhe na sfidoni me argumente të kota?
• Muhlisun (مُخْلِصُونَ): Të sinqertë, që e pastrojnë adhurimin vetëm për Allahun, pa i shoqëruar Atij asgjë.

Tefsiri i Ajetit:

Thuaj, o Muhamed, ehli librit (çifutëve dhe të krishterëve): "A po na kundërshtoni dhe po na sfidoni ju neve në çështjen e fesë së Allahut dhe në atë se kush është më i afërt me Të? Por Allahu është Zot i të gjithëve – Zot i juaji dhe Zot i yni. Ai nuk është i veçantë për asnjë popull, që ju të pretendoni se jeni më të afërt me Të për shkak se libri juaj është më i vjetër. Ne kemi veprat tona dhe ju keni veprat tuaja – secili do të shpërblehet sipas asaj që ka bërë, dhe askush nuk do të pyetet për veprat e tjetrit. Ne jemi të sinqertë ndaj Allahut në adhurim dhe bindje, nuk i shoqërojmë Atij asgjë dhe nuk adhurojmë askënd tjetër përveç Tij. Prandaj, si mund të pretendoni ju se jeni më të denjë për fenë e Allahut, ndërkohë që ju i shoqëroni Atij partnerë në adhurim, kurse ne i jemi dorëzuar plotësisht Atij me sinqeritet?"

Përfitimet nga Ajeti:

1. Drejtësia dhe paanshmëria në fe: Ajeti na mëson se feja nuk është privilegj i një populli të caktuar, por Allahu është Zot i të gjithë njerëzve, dhe afërsia me Të arrihet vetëm përmes sinqeritetit dhe veprave të mira, jo përmes pretendimeve boshe.
2. Përgjegjësia individuale: Secili njeri mban përgjegjësi për veprat e veta – askush nuk do të marrë përsipër barrën e tjetrit. Kjo na bën të ndërgjegjshëm për veprimet tona dhe na nxit të përmirësojmë veten.
3. Sinqeriteti ndaj Allahut: Vlera më e lartë tek Allahu është sinqeriteti në adhurim – pastrimi i qëllimit nga çdo formë e syfaqësisë ose shoqërimi i partnerëve me Allahun. Ky është thelbi i Islamit dhe çelësi i pranimit të veprave.
4. Dialogu i qytetëruar: Ajeti na mëson se si t'i përgjigjemi kundërshtarëve me argumente logjike dhe të qeta, pa ofendime, duke u mbështetur në fakte dhe duke i ftuar ata drejt së vërtetës me urtësi.