Сураи Аль-Бакара — Оят 176

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• ذَٰلِكَ — ин, яъне азоб ва ҷазое, ки зикр шуд.
• بِأَنَّ — ба сабаби он ки.
• الْكِتَابَ — китобҳои осмонӣ, ки бар паёмбарон нозил шудаанд.
• بِالْحَقِّ — бо ҳақ, дуруст ва бе шакку ихтилоф.
• اخْتَلَفُوا — ихтилоф карданд, баъзеашро қабул ва баъзеашро инкор карданд.
• شِقَاقٍ — ихтилоф, мухолифат ва ҷудоист.
• بَعِيدٍ — дур аз роҳи рост ва ҳидоят.

1. Тафсири оят:

Ин азоб ва ҷазое, ки онон сазовор шуданд, ба сабаби он аст, ки Худованди мутаъол китобҳои худро бар паёмбаронаш бо ҳақ ва дурустӣ нозил кардааст, то мардумро ба роҳи рост ҳидоят кунанд ва онҳоро баён созанд. Аммо онҳо ин ҳақро пинҳон карданд ва ба он куфр варзиданд. Пас, азоб бар онҳо ҳақ гардид.

Ҳамчунин касоне, ки дар китобҳои осмонӣ ихтилоф карданд — баъзеашро қабул карданд ва баъзеашро инкор намуданд, ё баъзеро тасдиқ ва баъзеро пинҳон доштанд — онҳо дар мухолифат ва ҷудоии дур аз ҳақ ва роҳи рост қарор доранд. Ин ихтилоф ва парокандагӣ онҳоро аз ҳақиқат ва ҳидоят хеле дур кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд китобҳои худро бо ҳақ нозил кардааст, пас бар мо воҷиб аст, ки онҳоро тасдиқ кунем ва ба онҳо амал намоем.
• Пинҳон кардани илм ва ҳидоят сабаби азоб ва ҷазо мегардад.
• Ихтилоф дар китоби Худо ва қабули баъзе ва инкори баъзеи он, одамро аз роҳи рост дур мекунад.
• Ваҳдати калом ва пайравии дурусти он моро ба сӯи ҳақиқат ва ризои Худованд наздик месозад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва китобҳои осмонӣ бо эҳтиром ва тасдиқ муносибат кунем ва аз ихтилофу парокандагӣ дурӣ ҷӯем.