Surja El-Bekare — Ajet 200

Kuptimi i fjalëve:

• Menasikekum (مَنَاسِكَكُمْ): ritualet dhe adhurimet e haxhit, si tavafi, sa'j-i, qëndrimi në Arafat, gurëzimi i xhemreve dhe kurbani.
• Kadhikrikum aba'ekum (كَذِكْرِكُمْ آبَاءَكُمْ): ashtu siç i përmendni të parët tuaj me krenari dhe lavdërim.
• Ew eshedde dhikran (أَوْ أَشَدَّ ذِكْرًا): ose edhe më shumë se kaq, duke e përmendur Allahun më shumë e më fuqishëm.
• Halak (خَلَاق): pjesë, hise ose fat i mirë në botën tjetër.

Tefsiri i ajetit:

Kur t'i kryeni të gjitha ritualet e haxhit dhe të përfundoni adhurimet e tij, atëherë përmendeni Allahun shumë dhe lavdërojeni Atë, ashtu siç i përmendnit të parët tuaj me krenari për trimërinë dhe bujarinë e tyre — madje edhe më shumë se kaq. Sepse çdo mirësi që keni, ajo vjen nga Allahu, dhe Ai është më i denjë për lavdërim dhe falënderim sesa çdo njeri tjetër.

Pastaj Allahu i Lartësuar tregon për ndryshimin e qëllimeve të njerëzve: disa prej tyre, veçanërisht idhujtarët, nuk kërkojnë gjë tjetër nga Allahu gjatë haxhit përveç të mirave të kësaj bote — si pasuri, shëndet, fëmijë dhe kafshë. Ata thonë: "O Zoti ynë, na jep neve në këtë botë!" Por për këta nuk ka asnjë pjesë apo fat të mirë në botën tjetër, sepse ata e kanë kthyer shpinën asaj dhe nuk kanë besuar në të.

Përfitimet nga ky ajet:

1. Haxhi nuk përfundon me kryerjen e ritualeve, por me përmendjen e Allahut dhe falënderimin ndaj Tij — kjo na mëson se adhurimi ynë ka kuptim vetëm kur zemra jonë është e lidhur me Allahun në çdo kohë.
2. Islami na mëson ekuilibrin: nuk është e ndaluar të kërkojmë të mirat e kësaj bote, por nuk duhet ta kufizojmë veten vetëm me to dhe të harrojmë botën tjetër.
3. Ky ajet na bën të kuptojmë se lumturia e vërtetë nuk është vetëm në pasuri dhe fëmijë, por në atë që Allahu ka përgatitur për robërit e Tij besnikë në Xhennet — dhe kjo është ajo që duhet ta kërkojmë me sinqeritet.
4. Na mëson se lutja (duaja) është pasqyrë e zemrës së njeriut: ai që e do Allahun dhe botën tjetër, lutja e tij është e gjerë dhe përfshin të mirat e të dy botëve, ndërsa ai që është i lidhur vetëm me këtë botë, lutja e tij është e ngushtë dhe e kufizuar.