Сураи Аль-Бакара — Оят 200

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• قَضَيْتُم: тамом кардед, анҷом додед.
• مَنَاسِكَكُمْ: ибодатҳои ҳаҷҷи шумо, хусусан қурбонӣ ва дигар амалҳои ҳаҷ.
• فَاذْكُرُوا اللَّهَ: Пас Аллоҳро ёд кунед, зикр ва ситоиш намоед.
• آبَاءَكُمْ: падарони шумо, бобоёни шумо.
• خَلَاقٍ: насиб, баҳра, ҳисса.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ибодатҳои ҳаҷҷи худро ба анҷом расондед ва аз амалҳои ҳаҷ фориғ шудед, Аллоҳро бисёр ёд кунед ва Ӯро ситоиш намоед. Дар замони ҷоҳилият мардум пас аз фориғ шудан аз ҳаҷ дар бораи бузургии падарону бобоёни худ сухан мегуфтанд ва онҳоро бо фахр ёд мекарданд. Аллоҳ таоло ба бандагони худ фармон медиҳад, ки Ӯро ҳамчун ёди падаронатон ё бештар аз он ёд кунед, зеро ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Аллоҳ аст ва Ӯ сазовори бештарин зикру ситоиш аст.

Сипас Аллоҳ таоло хабар медиҳад, ки мардум гуногунанд. Баъзе аз одамон танҳо дунёро мехоҳанд ва ҳамаи таваҷҷуҳи худро ба ҳаёти дунё равона мекунанд. Онҳо дар дуоҳои худ мегӯянд: «Парвардигоро, ба мо дар дунё саломатӣ, мол ва фарзанд ато кун», вале барои онҳо дар охират ҳеҷ насибе нест. Ин гурӯҳи мардум аз охират ғофиланд ва танҳо ба дунё рағбат доранд, аз ин рӯ аз неъматҳои ҷовидоне, ки Аллоҳ барои бандагони мӯъмини худ омода кардааст, баҳрае намебаранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пас аз анҷоми ибодатҳо, бахусус ҳаҷ, Аллоҳро бисёр ёд кунем ва Ӯро ситоиш намоем.
• Нишон медиҳад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Аллоҳ аст, бинобар ин Ӯ сазовори бештарин зикру сипос аст.
• Моро огоҳ мекунад, ки танҳо ба дунё рағбат кардан ва аз охират ғофил шудан сабаби маҳрум шудан аз неъматҳои ҷовидонӣ мегардад.
• Даъват мекунад, ки дар дуоҳои худ ҳам дунё ва ҳам охиратро дар назар гирем ва аз Аллоҳ неъматҳои ҳарду ҷаҳонро талаб кунем.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ба бандагони худ некӯ хоҳ аст ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.