Sura Al-Bakara — Werset 22

Znaczenie słów:

• Firāszan – posłanie, dywan, coś rozpostartego, na czym można spocząć.
• Binā’an – budowla, konstrukcja, sklepienie.
• Andādan – rywale, równi, podobni, których czci się obok Boga.

Tafsir (wyjaśnienie):

To wasz Pan – Ten, który uczynił dla was ziemię posłaniem, rozpostarł ją i uczynił dogodną do zamieszkania, abyście mogli po niej chodzić, budować i uprawiać ją. Uczynił niebo budowlą – wzniesionym, solidnym sklepieniem, które chroni was przed tym, co z góry. To On zsyła z chmur wodę deszczową, dzięki której wyprowadza z ziemi różnorodne owoce i rośliny, czyniąc je zaopatrzeniem i pożywieniem dla was i waszych zwierząt.

Skoro On – Jedyny – jest Stwórcą, Dawcą życia i Źródłem wszelkiego zaopatrzenia, to nie ustanawiajcie Jemu równych ani podobnych, których czcilibyście tak, jak czcicie Jego. Nie przypisujcie Mu współtowarzyszy w oddawaniu czci, podczas gdy doskonale wiecie, że nikt inny nie stworzył tego wszystkiego i nie ma żadnej mocy, by wam to zapewnić. Wiecie również, że wasze bożki nie są w stanie ani stworzyć, ani dać pożywienia, ani przynieść żadnej korzyści.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Poznanie Boga przez Jego stworzenia – patrzenie na ziemię, niebo i deszcz, który ożywia roślinność, prowadzi do poznania potęgi i mądrości Stwórcy. Kto rozmyśla nad tymi znakami, ten z pewnością zbliży się do swego Pana.
2. Jedność Boga w czci – skoro Bóg jest jedynym Stwórcą i Dawcą zaopatrzenia, to Jemu wyłącznie należy się cześć i uwielbienie. Nie ma żadnego pośrednika ani rywala, który zasługiwałby na choćby część tej czci.
3. Wdzięczność za dary – przypomnienie o ziemi, niebie i deszczu jako darach Boga wzywa człowieka do wdzięczności i pokory wobec Dawcy tych wszystkich dobrodziejstw.
4. Używanie rozumu – werset ten odwołuje się do ludzkiego poznania i świadomości. Człowiek, który używa rozumu, nie może czcić stworzeń, które nie mają żadnej mocy, skoro widzi doskonałość stworzenia Jedynego Boga.
5. Ostrzeżenie przed naśladownictwem w sprawach wiary – zakaz ustanawiania równych Bogu jest przestrogą przed ślepym podążaniem za tradycją przodków w sprawach czci, jeśli jest to sprzeczne z jasnym poznaniem i zdrowym rozsądkiem.