Сураи Аль-Бакара — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فِرَاشًا: бистаре, ки барои ором ва осон зиндагӣ кардан паҳн шудааст.
• بِنَاءً: биное, сақфи мустаҳкам ва баландбардошташуда.
• أَندَادًا: ҳамтоҳо, монандҳо ва шариконе, ки бо Худо баробар дониста мешаванд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят худро тавсиф мекунад, ки Ӯст Парвардигори шумо, ки заминро барои шумо бистаре ҳамвор гардонид, то зиндагии шумо бар он осон бошад ва аз он баҳра баред. Осмонро низ сақфи мустаҳкам ва баландбардошташуда қарор дод, ки онро ҳифз мекунад. Ӯ аз абрҳо об — яъне борон — фурӯ фиристод ва бо он аз замин меваҳои гуногун ва набототи сершумор рӯёнид, то рӯзии шумо ва чорвои шумо гардад. Пас, бо вуҷуди ин ҳама неъматҳо, барои Аллоҳ ҳамтоҳо ва шариконе қарор надиҳед, ки онҳоро мисли Ӯ ибодат кунед, дар ҳоле ки шумо медонед, ки танҳо Аллоҳ холиқ ва рӯзидиҳанда аст ва ҳеҷ каси дигар қудрати офариниш ва рӯзӣ додан надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба шинохти неъматҳои бузурги Аллоҳ — замин, осмон, борон ва меваҳо — даъват мекунад, ки ҳама барои осонӣ ва некӯаҳволии инсон офарида шудаанд.
• Нишон медиҳад, ки танҳо Аллоҳ холиқ ва рӯзидиҳанда аст ва ҳеҷ кас дар ин кор шарики Ӯ нест.
• Моро аз ширк ва парастиши ғайри Худо бозмедорад, зеро онҳо на метавонанд чизе офаранд ва на рӯзӣ диҳанд.
• Ин оят муҳаббати инсонро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, чунки нишон медиҳад, ки дини ислом дини шукргузорӣ, покӣ ва яктоист ва ба неъматҳои зиндагӣ арҷ мегузорад.