Та Ха сүрәсе — Аять 120

Сүзләрнең мәгънәләре:

• فَوَسْوَسَ – яшертен сөйләде, күңелгә салды, аздыручы сүзләр әйтте.
• الشَّيْطَانُ – Иблис, Адамга дошман булган җен.
• شَجَرَةِ الْخُلْدِ – мәңгелек агачы, ягъни ашар кеше мәңге яшәрлек агач.
• مُلْكٍ لَا يَبْلَى – бетми торган, юкка чыкмый торган патшалык.

Аять тәфсире:

Шайтан Адам галәйһиссәламгә яшертен рәвештә вәсвәсә салды һәм әйтте: "И Адам! Сине мәңгелек агачына һәм бетми торган патшалыкка күрсәтимме?" Ул аңа бу агачтан ашасаң, беркайчан да үлмәячәгеңне, мәңге тере калачагыңны һәм һичкайчан юкка чыкмый торган, бетми торган хакимияткә ия булачагыңны вәгъдә итте. Шайтан Адамның зәгыйфьлегеннән файдаланып, аның күңеленә бу дөньядагы мәңгелек тормыш һәм мәңгелек хакимият теләген салды. Әмма бу — ялган вәгъдә иде, чөнки мәңгелек тормыш һәм бетми торган патшалык тик Аллаһы Тәгалә генә бирә ала, Ул аны үз рәхмәте белән бирәчәк иде. Шайтанның максаты — Адамны Аллаһының әмеренә каршы килергә этәрү иде.

Аятьтән алынган файдалар:

• Шайтан кешегә һәрвакыт дошман, ул аның күңеленә яшертен рәвештә вәсвәсә сала, аның өметләрен һәм теләкләрен файдаланып, аны туры юлдан яздырырга тырыша.
• Кеше үзенең зәгыйфьлеген танып, һәрвакыт Аллаһыдан ярдәм сорарга тиеш, чөнки шайтанның вәсвәсәсенә каршы торырлык көч тик Аллаһыдан гына килә.
• Аллаһының әмерләренә каршы килү — һәрвакыт зарарлы, хәтта ул эш дөньяви файдалы булып күренсә дә. Адамның тәҗрибәсе безгә моны ачык күрсәтә.
• Мәңгелек тормыш һәм чын бәхет — Аллаһыга итагать итүдә, Аның рәхмәтендә, ә шайтанның вәгъдәләре — ялган һәм алдау гына.