Surja Ta Ha — Ajet 120

Kuptimet e fjalëve:

• فَوَسْوَسَ – Pëshpëriti fshehurazi, futi dyshimin dhe ngjalli dëshirën e rreme.
• الشَّيْطَانُ – I dëbuari nga mëshira e Allahut, armiku i njeriut.
• شَجَرَةِ الْخُلْدِ – Pema e jetës së përjetshme, që sipas mashtrimit të tij, kush ha prej saj nuk vdes kurrë.
• مُلْكٍ لَّا يَبْلَى – Një sundim që nuk shkatërrohet, nuk mbaron dhe nuk prishet kurrë.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Allahu i kishte dhënë Ademit lejen të banonte në Xhennet dhe e kishte paralajmëruar që të mos i afrohej asaj peme, djalli – armiku i betuar i njeriut – filloi t’i pëshpëritë fshehurazi dhe t’ia zbukurojë atë që ishte e ndaluar. Ai i tha: "O Adem, a do të të tregoj për pemën e jetës së përjetshme? Kush ha prej saj, nuk vdes kurrë dhe fiton një mbretëri që nuk mbaron e nuk shkatërrohet kurrë." Me këtë mashtrim të ëmbël, djalli iu drejtua dëshirës së natyrshme të njeriut për jetë të pafund dhe pushtet të përhershëm, duke ia paraqitur mosbindjen si rrugë për të arritur atë që i dukej e mirë, ndërsa në realitet ishte shkatërrimi i tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Djalli nuk sulmon hapur, por përdor rrugën e pëshpëritjes së fshehtë dhe zbukurimin e të ndaluarës, prandaj besimtari duhet të jetë i kujdesshëm ndaj mashtrimeve të tij të holla.
2. Armiku i njeriut e di se njeriu e do jetën dhe pasurinë, prandaj i shfrytëzon këto dëshira për ta larguar nga bindja ndaj Allahut – kjo na mëson të mos i besojmë premtimet që bien ndesh me urdhrat e Zotit.
3. Bindja ndaj Allahut është rruga e vetme për lumturinë e vërtetë, ndërsa ajo që ofron djalli është vetëm iluzion dhe humbje, edhe nëse duket tërheqëse në shikim të parë.
4. Njeriu duhet t’i kërkojë mbrojtje Allahut nga vesveset e djallit dhe të mos neglizhojë kurrë kujtimin e Tij, sepse harresa e Allahut është dera që i hap rrugë armikut.