سورت طه — آیت 4

د مهمو کلمو معناګانې:

• تَنزِيلًا: نازل کړل شوی، ښکته راوړل شوی.
• مِّمَّنْ: د هغه چا له لوري چې...
• خَلَقَ: پیدا کړي، جوړ کړي.
• الْأَرْضَ: ځمکه.
• السَّمَاوَاتِ الْعُلَى: لوړې آسمانونه (چې ډېرې پورته او برتر دي).

د آیت تفسیر:

دا قرآن کریم د هغه ذات له لوري نازل کړل شوی دی چې ځمکه یې پیدا کړې ده او هغه لوړ او برتر آسمانونه یې رامنځته کړي دي. دا خبره د دې لپاره ده چې د قرآن عظمت او لویوالی څرګند شي؛ ځکه چې کله یو څه د لوی او عظیم ذات له لوري وي، نو هغه به هم ډېر ارزښتناک او مهم وي. هغه ذات چې دومره لوی مخلوقات یې پیدا کړي، خامخا د هغه کلام به هم له هر عیب او نقصانه پاک وي. دا آیت د دې خبرې تصدیق کوي چې قرآن د بشر کلام نه دی، بلکې د هغه خدای کلام دی چې د ټول کائنات خالق او مالک دی. د آسمانونو د "لوړو" په صفت سره یادونه دا څرګندوي چې دا آسمانونه په لوړوالي او عظمت کې ډېر ستر دي، او دا ټول د هغه خدای د قدرت نښې دي چې قرآن یې نازل کړی دی.

د آیت څخه اخیستل شوې ګټې:

1. د قرآن کریم عظمت او ستروالی په دې کې دی چې د هغه خالق له لوري نازل شوی چې ټول کائنات یې پیدا کړي دي؛ نو هر مسلمان باید دې کتاب ته په درناوي او مینې سره وګوري او د هغه پر احکامو عمل وکړي.
2. د خدای د قدرت په اړه فکر کول د ایمان پیاوړتیا سبب کیږي؛ ځکه چې کله انسان د ځمکې او آسمانونو په پیدا کولو سترګې پټې کړي، نو پوهیږي چې د هغه خدای کلام به خامخا حق او رښتینی وي.
3. دا آیت موږ ته دا هم ښیې چې قرآن د بشر له لوري نه دی راغلی، بلکې د هغه ذات له لوري دی چې له هر څه برتر او لوړ دی؛ نو باید د ده پر هر حکم په بشپړه توګه باور او تسلیم واوسو.
4. د قرآن د نزول ذکر د دې لپاره هم دی چې انسان دې د دې کتاب پر لارښوونو عمل وکړي او د هغه په رڼا کې خپل ژوند جوړ کړي، ځکه چې دا کتاب د هغه خدای له لوري دی چې د هر څه خالق او پالونکی دی.