سوره طه — آیه 4

معانی کلمات:

• تَنزِیلًا: فرود آورده شده، نازل شده (این واژه بیانگر آن است که قرآن بهتدریج و از جانب خداوند نازل گردیده است).
• مِمَّن: از کسی که (مراد خداوند متعال است).
• خَلَقَ: آفرید، پدید آورد.
• الْأَرْض: زمین، کرۀ خاکی.
• السَّمَاوَاتِ الْعُلَى: آسمانهای بلند و برافراشته (جمع «سما» به معنای آسمان، و «عُلی» جمع «عُلیا» به معنای والا و مرتفع).

تفسیر آیه:

این قرآن کریم، فرو فرستادهای است از سوی خداوندی که زمین را آفرید و آسمانهای بلند و برافراشته را پدید آورد. او که خالق همهٔ جهان هستی است، این کتاب را بر پیامبرش نازل کرده است. پس این قرآن، کتابی عظیم و گرانقدر است؛ زیرا از جانب پروردگاری عظیم و توانا نازل شده است. خدایی که آفرینش زمین و آسمانهای مرتفع را به دست دارد، سخن او نیز والا و حکیمانه است. این آیه در حقیقت، عظمت قرآن را به عظمت خالق آن پیوند میزند؛ همان خالقی که هیچچیز بر او پوشیده نیست و قدرت او بر همهچیز چیره است.

فواید و پیامهای آیه:

• شناخت عظمت قرآن، انسان را به عظمت خداوند رهنمون میشود؛ همان خدایی که زمین و آسمانهای بلند را آفریده است. هرچه در آفرینش او بیشتر بیندیشیم، به عظمت کلامش بیشتر پی میبریم.
• این آیه ما را به توحید و یکتاپرستی دعوت میکند؛ زیرا تنها کسی که خالق همهٔ جهان است، شایستهٔ پیروی و اطاعت است و قرآن نیز از جانب او نازل شده است.
• ایمان به اینکه قرآن از سوی خالق هستی نازل شده، دل را آرامش میبخشد و انسان را به تدبر در آیات آن ترغیب میکند؛ چرا که سخن خالق، راهگشای زندگی بشر است.
• این آیه نشان میدهد که دین اسلام، دینی هماهنگ با نظام آفرینش است؛ همان خدایی که جهان را آفریده، راهنمای انسان را نیز فرستاده است. پس پیروی از قرآن، پیروی از خالق هستی است.