Сураи Та Ха — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

• سِحْرٍ: ҷоду, амали ғайритабиӣ, ки ба воситаи он мехоҳанд ҳақиқатро пӯшонанд.
• مَوْعِدًا: ваъдагоҳ, ҷои вохӯрӣ ва замони муайяншуда.
• لَّا نُخْلِفُهُ: ки онро хилоб намекунем, яъне аз он қафо намонем ва ваъдаро намешиканем.
• مَكَانًا سُوًى: ҷои баробар ва мобайнӣ, ки масофааш барои ҳарду тараф яксон бошад.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ва ҷодугаронаш ба Мӯсо (алайҳис-салом) гуфтанд: «Мо низ барои ту ҷодуе монанди ҷодуи ту меоварем, то ки ҳақиқати кори ту равшан шавад». Онҳо мехостанд бо ин суханҳо далерӣ ва тавоноии худро нишон диҳанд ва Мӯсоро ба муқобила даъват кунанд. Сипас гуфтанд: «Барои мо ва худат ваъдагоҳе муайян кун — ҳам замон ва ҳам маконе, ки на мо аз он қафо монем ва на ту. Ва он ҷо бояд ҷои баробар ва мобайнӣ бошад, то ки ҳарду гурӯҳ ба осонӣ битавонанд ба он ҷо расида, ҳузур ёбанд». Ин сухан нишонаи он буд, ки онҳо мехостанд дар майдони муқобила ҳуҷҷати худро пеш оранд, аммо намедонистанд, ки ҳақиқат ҳамеша пирӯз аст ва ҷоду ҳеҷ гоҳ бар мӯъҷизаи паёмбарӣ ғолиб намешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душманони паёмбарон низ ба қудрати Худо ва ҳақиқати рисолати ӯ эътироф мекунанд, гарчанде ки ба забони муқобила ва рақобат.
• Аз оят мефаҳмем, ки дар муқобилаи ботил бояд бо адлу инсоф рафтор кард: ҳам замон ва ҳам маконро ба таври баробар муайян кардан, то ки ҳеҷ кас узр наоварад.
• Ваъдаро иҷро кардан ва хилоб накардан аз сифатҳои некӯи мӯъминон аст; ҳам душман ва ҳам дӯст бояд ба аҳду паймон вафодор бошанд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва паёмбарон бовар кунем, зеро ҳақиқати онҳо ҳамеша равшан мешавад ва ҳеҷ ҷоду ва найранге бар он пирӯз намегардад.
• Худованд тавассути ин оят ба мо меомӯзад, ки дар муқобилаи душманон бояд боэътимод ва ором бошем, чунки ёрии Худо бо аҳли ҳақ аст.