سورت انبياء — آیت 102

د کلمو معناګانې:

• حَسِيسَهَا: د دوزخ د اور غږ، لکه د لمبې او سوځېدو غږ.
• اشْتَهَتْ: هغه څه چې زړه یې غواړي او خوښوي.
• خَالِدُونَ: تل پاتې کېدونکي، هغه څوک چې هیڅکله نه مري او نه یې ځای بدلیږي.

د آیت تفسیر:

دا آیت د هغو مؤمنانو د حالت په اړه خبر ورکوي چې د دوزخ له عذاب څخه ژغورل شوي دي. کله چې دوی جنت ته داخل شي، د دوزخ د اور غږ به حتی د لرې څخه هم نه اوري، ځکه چې دوی د جنت په لوړو ماڼیو او ښکلو باغونو کې ځای پر ځای شوي دي. دوی په هغه نعمتونو کې چې د دوی زړونه یې غواړي، لکه ښکلي خواړه، څښاک، حوران، او هر هغه څه چې د دوی خوښه وي، تل پاتې دي. د دوی نعمت هیڅکله نه ختمیږي او نه یې کمېږي، بلکې د تل لپاره په هغو کې پاتې کیږي. دا د مؤمنانو لپاره لویه خوشالي او سعادت دی چې نه یوازې له عذاب څخه ژغورل شوي، بلکې د تل لپاره په نعمتونو کې ډوب دي.

فايدې:

• دا آیت مؤمنانو ته د جنت د نعمتونو زېری ورکوي، چې دوی به د دوزخ له هر ډول غږ او عذاب څخه په بشپړه توګه خوندي وي.
• دا خبره د مؤمنانو زړونه پیاوړي کوي چې د دنیا په مصیبتونو او تکلیفونو کې صبر وکړي، ځکه چې د دوی پایله تلپاتې خوشالي ده.
• دا آیت د الله تعالی د رحمت او فضل یادونه کوي، چې خپلو بندګانو ته د هغو نعمتونو ورکول کوي چې د دوی زړونه یې غواړي، او دا د الله د کرم یوه بېلګه ده.
• دا آیت د دوزخ د عذاب څخه د وېرې او د جنت د نعمتونو د هیلې ترمنځ توازن رامنځته کوي، چې مؤمن دواړه په زړه کې وساتي او د الله د اطاعت لپاره هڅه وکړي.