Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 102

Macnaha Erayada:

• حَسِيسَهَا (Xasiisahaheed) – waa codka daciifka ah ee Naarta, sida shidista iyo gubashada.
• اشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ (ayay naftoodu jeclaato) – waxay ahayd waxa ay naftu doonto oo ay rabto.
• خَالِدُونَ (Khaaliduun) – kuwa si joogto ah u nagaada, aan dhimanayn oo aan bixi doonin.

Tafsiirka:

Dadka Mu'miniinta ah ee ku sugan Jannada, ma maqlaan codka Naarta iyo shidisteeda, inkastoo ay Naartu shidantahay oo ay gubanayso. Waxay ku sugnaan Jannada iyagoo ku raaxaysan wax kasta oo ay naftoodu jeceshahay oo ay doonto, sida cuntada, cabitaanka, xoriyadda, iyo wixii kale oo raaxo ah. Iyaguna waxay ku waari doonaan Jannada si joogto ah, mana ay ka bixi doonaan waligood, mana go’i doonto raaxadooda.

Faa'iidooyin laga soo qaadan karo aayaddan:

1. Naxariista Ilaahay ee Baddaha – Ilaahay wuxuu siiyay Mu'miniinta ammaan ka dhan ah Naarta, ma oggola in ay maqlaan codkeeda xitaa, taasoo muujinaysa naxariistiisa weyn.
2. Jannadu waa Abaalmarin Dhammaan – Jannadu ma aha oo kaliya meel lagu raaxaysto, laakiin waa meel lagu helo wax kasta oo naftu jeceshahay, taasoo ka dhigan in Ilaahay uu siiyay addoommadiisa wax ka badan intay qiyaasi karaan.
3. Kalsoonida Mustaqbalka – Mu'miinku waa inuu yaqiin sanno in mustaqbalkiisu fiicanyahay, hadduu ku sugan yahay Jannada, ma jiro cabsida dhimashada ama luminta raaxada.
4. Dhiirigelinta Wanaagga – Aayaddan waxay ku boorrinaysaa dadka inay sameeyaan wanaag oo ay ka fogaadaan xumaanta, si ay u gaadhaan raaxadda Jannada ee aan dhammaanayn.