Аль-Анбия сүресі — Аят 102

1. Сөздердің мағынасы:

• حَسِيسَهَا — тозақтың жалынының сыбдыры, яғни оның естілетін дыбысы мен лебі.
• اشْتَهَتْ — қалады, аңсайды, көңілі тартады.
• خَالِدُونَ — мәңгі қалатындар, тұрақты болатындар.

1. Аяттың тәпсірі:

Бұл аят Алланың ізгі құлдарының жәннаттағы мәңгілік бақытын суреттейді. Олар жәннатқа кірген кезде тозақтың дыбысын, жалынының сыбдырын мүлде естімейді. Тозақ олардан алыс әрі оның дауысы оларға жетпейді. Олар жәннатта өздерінің көңілдері қалаған, жандары аңсаған барлық нығметтер мен ләззаттарға кенеледі. Бұл нығметтер ешқашан үзілмейді, олар сол бақыт ішінде мәңгілікке қалады. Яғни олардың қуанышы мен рахаты шексіз, түбі жоқ.

1. Аяттан алынатын пайдалы ғибраттар:

• Аллаға шын берілген, тақуалықпен өмір сүрген адамдар үшін жәннатта ешбір қорқыныш пен азап болмайды. Тозақтың өзі оларға жоламайды, тіпті дауысы да естілмейді.
• Жәннаттағы нығмет — адамның жүрегі қалаған, көзі көрмеген, құлағы естімеген түрлі рахаттардан тұрады. Бұл Алланың шексіз мейірімінің көрінісі.
• Мәңгілік бақыт тек Алланың разылығын іздегендерге ғана нәсіп болады. Бұл аят әрбір мұсылманды жақсылыққа ұмтылып, сабыр етуге шақырады.
• Жәннаттың мәңгілігі мен тозақтың азабынан құтылу — иман мен ізгі амалдың жемісі. Сондықтан әр адам осы дүниеде Алланың әмірлерін орындап, тыйғандарынан тыйылуы керек.
• Бұл аят мұсылман жүрегіне үміт пен қуаныш сыйлайды: егер сен шынайы иман етіп, жақсылық жасасаң, сені де жәннаттың мәңгілік бақыты күтіп тұр.