Surah Al-Anbiya — Aya 102

Ma’anonin Kalmomin:

• Hasīsahā: Sautin wutar Jahannama ko ƙarar tafarta, wato sautin da take yi idan tana ƙonewa.
• Ishtahat: Abin da zuciya ke so da sha’awa.
• Khālidūn: Madawwama, masu zama har abada.

Fassarar Aya:

Wannan aya mai albarka tana ba da labarin waɗanda suka tsira daga azabar Allah kuma suka sami nasara a ranar Lahira. Allah yana gaya mana cewa waɗannan mutanen, idan sun shiga Aljanna, ba za su ji ƙarar wutar Jahannama ba ko kaɗan, ko da yake tana nan kusa da su. Wannan yana nuna cewa Allah ya kare su daga duk wani abin tsoro da damuwa. Suna zaune a cikin ni’imomin da ransu ya yi sha’awar, duk abin da suke so suna samu, kuma ba su da wani buƙatu da ba za a cika musu ba. Suna dawwama a cikin wannan ni’ima har abada, ba tare da tsoro ko baƙin ciki ba, kuma ba za a fidda su daga can ba. Wannan shi ne sakamakon imani da ayyukan ƙwarai.

Fa’idodin Darasi:

1. Imani da aiki nagari yana kare mutum daga tsoro da azaba a ranar Lahira, kuma yana ba shi damar shiga Aljanna cikin aminci.
2. Aljanna ita ce mafaka mafi kyau, inda duk wani buri na zuciya zai cika, kuma babu wani abu da zai ɓata wa mutum jin daɗinsa.
3. Wannan aya tana ƙarfafa muminai su yi haƙuri da sujada a duniya, domin ladan da ke jira a gaba ya fi duk wani abin duniya.
4. Tana tunatar da mu cewa rahamar Allah ga bayinsa masu imani tana da girma, har ya kare su daga ko jin sautin wutar da ke azabtar da wasu.
5. A koyaushe, bai kamata mu manta da cewa Aljanna ita ce burinmu na ƙarshe, don haka mu yi aiki don samun ta, kuma mu nisanta daga abin da zai janyo mana azaba.