سوره انبیاء آيت 105 - پڙهو, ٻڌو, ترجمو, سنڌي : ۽ بيشڪ توريت کان پوءِ زبور ۾ لکيوسون ته منھنجا…

انبیاء · 105/112

ترجمو لکڻ — سوره انبیاء

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ ۝١٠٥

🔤 Transliteration

Wa laqad katabnaa fiz Zaboori mim ba`diz zikri annal arda yarisuhaa `ibaadi yas saalihoon

📖 ترجمو (سنڌيءَ ۾)

📖 سنڌيءَ ۾

۽ بيشڪ توريت کان پوءِ زبور ۾ لکيوسون ته منھنجا صالح ٻانھان زمين جا وارث ٿيندا.

🌐 Additional reference in اردو

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

ترجمو — Tafsir

1) ڪجهه لفظن جي معنيٰ ۽ وضاحت:

الزَّبُورِ: انهن ڪتابن کي چئبو آهي جيڪي الله تعاليٰ پنهنجي نبيُن تي نازل ڪيا، خاص طور تي حضرت داؤد عليه السلام تي نازل ٿيل ڪتاب کي ”زبور“ چئبو آهي، پر هتي مراد عام آسماني ڪتاب آهن.
الذِّكْرِ: هتي مراد ”لوح محفوظ“ آهي، يعني اهو اصل ڪتاب جنهن ۾ الله تعاليٰ سڀ ڪجهه اڳ ۾ ئي لکي رکيو آهي.
يَرِثُهَا: يعني زمين جو وارث ٿيڻ، ان تي قبضو ڪرڻ ۽ ان جو اختيار حاصل ڪرڻ.
عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ: منهنجا نيڪ ۽ صالح ٻانها، يعني اهي ماڻهو جيڪي الله جي حڪمن تي عمل ڪن ۽ ان جي منع ڪيل شين کان پرهيز ڪن.

2) آيت جي تفسير:

الله تعاليٰ پنهنجي قدرت ۽ حڪمت جو بيان ڪندي ٻڌائي ٿو ته اسان پنهنجي نازل ڪيل ڪتابن ۾، يعني انهن صحيفن ۽ ڪتابن ۾ جيڪي اسان پنهنجي نبيُن تي موڪليا، اهو حڪم ۽ واعدو لکي ڇڏيو هو، ۽ اهو سڀ ڪجهه لوح محفوظ ۾ لکڻ کان پوءِ ٿيو. ان ۾ اهو فيصلو ۽ واعدو ڪيو ويو ته هي زمين آخرڪار منهنجي نيڪ ۽ صالح ٻانهن کي ملندي، جيڪي منهنجي حڪمن جي پيروي ڪن ٿا ۽ منهنجي منع ڪيل شين کان پرهيز ڪن ٿا. اهي صالح ٻانها حضرت محمد ﷺ جي امت آهن، جيڪي الله جي دين جي سربلندي لاءِ ڪوشش ڪن ٿا، ڪافرن جي زمينن تي فتح حاصل ڪن ٿا ۽ آخرت ۾ جنت ۾ داخل ٿين ٿا. هي واعدو الله تعاليٰ جي ان سچي قانون جو حصو آهي ته نيڪي ۽ صالحيت ئي آخرڪار ڪاميابي ۽ ڪامراني جو سبب بڻجندي آهي.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا ۽ سبق:

نيڪي ۽ صالحيت جي اهميت: هي آيت ٻڌائي ٿي ته الله وٽ ماڻهوءَ جي اصلي حيثيت ان جي نيڪي ۽ صالحيت سان آهي، نه دنياوي طاقت يا مال سان. جيڪو الله جو فرمانبردار ٿيندو، ان کي الله ضرور سرفراز ڪندو.
الله جو واعدو سچو آهي: الله تعاليٰ جو اهو واعدو ته زمين جا وارث نيڪ ٻانها ٿيندا، يقيني ۽ اٽل آهي. اهو اسان کي اميد ۽ همت ڏئي ٿو ته جيڪڏهن اسان صالح بڻجڻ جي ڪوشش ڪنداسين ته الله اسان کي ضرور ڪاميابي عطا ڪندو.
اسلام ۾ امت جي عظمت: هن آيت ۾ حضرت محمد ﷺ جي امت کي ”صالح ٻانهن“ جو خطاب ڏنو ويو آهي، جيڪو اسان لاءِ وڏي عزت ۽ شرف جي ڳالهه آهي. اسان کي گهرجي ته ان شرف جو حق ادا ڪرڻ لاءِ پاڻ کي صالح ۽ نيڪ بڻايون.
صبر ۽ استقامت جي ترغيب: جڏهن دنيا ۾ ظلم ۽ برائي نظر اچي، تڏهن هي آيت اسان کي صبر ۽ استقامت جي تلقين ڪري ٿي ته آخرڪار ڪاميابي نيڪ ۽ صالح ماڻهن جي ئي ٿيندي آهي.
قرآن جي حقانيت: هي آيت ڏيکاري ٿي ته قرآن ڪريم ۾ ٻڌايل ڳالهيون اڳين آسماني ڪتابن ۾ به موجود هيون، جيڪو قرآن جي سچائي ۽ الله جي حڪمت جو ثبوت آهي. اهو اسان جي ايمان کي وڌيڪ مضبوط ڪري ٿو ۽ اسان کي قرآن سان محبت ۽ لڳاءُ پيدا ڪرڻ جي ترغيب ڏئي ٿو.

📜 آيت 103-107 — سوره انبیاء

103لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَتَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ هَٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ

کين تمام وڏو خوف ملول نه ڪندو ۽ کين مَلائڪ گڏبا، (۽ چوندن ته) ھيءُ اُھو ڏينھن آھي جنھن جو اوھان کي وعدو ڏنو ويندو ھو.

104يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ ۚ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُ ۚ وَعْدًا عَلَيْنَا ۚ إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ

جنھن ڏينھن آسمان کي ڪاغذ جي ويڙھيءَ وانگي ويڙھينداسون، جئن پھريون بڻايوسون (تئن) ان کي وري بڻائينداسون، اھو انجام اسان تي لازم آھي، اسين ڪرڻ وارا آھيون.

105وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ

۽ بيشڪ توريت کان پوءِ زبور ۾ لکيوسون ته منھنجا صالح ٻانھان زمين جا وارث ٿيندا.

106إِنَّ فِي هَٰذَا لَبَلَاغًا لِّقَوْمٍ عَابِدِينَ

ھن (قِصّي) ۾ عبادت ڪندڙ قوم لاءِ (مطلب جي) پورائي آھي.

107وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ

۽ (اي پيغمبر) توکي خاص جھانن جي رحمت لاءِ موڪليوسون.

→ آيت 104 📖 انبیاء آيت 106 ←

انبیاءقرآن فهرست

112آيت

MeccanRevelation

105آيت

ترجمو — انبیاء 105

سوره انبیاء آيت 105 - پڙهو, ٻڌو, ترجمو, سنڌي : ۽ بيشڪ توريت کان پوءِ زبور ۾ لکيوسون ته منھنجا…

سوره آيت 105/112 — سوره انبیاء الأنبياء (Meccan). پڙهو ٻڌو ترجمو (سنڌي). ٻڌو: سوره انبیاء ٻڌو, سوره انبیاء ترجمو, سوره انبیاء mp3, سوره انبیاء pdf. آيت 103–107. سنڌيءَ ۾: اردو.