Сураи Аль-Анбия — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بُرْهَانَكُمْ — далел ва ҳуҷҷати шумо.
• ذِكْرُ — панд, ёдоварӣ ва китоби осмонӣ.
• مُّعْرِضُونَ — рӯйгардонҳо, яъне касоне, ки аз ҳақ рӯй мегардонанд.

1. Тафсири оят:

Оё ин мушрикон ба ғайр аз Аллоҳ худоёне ихтиёр кардаанд, ки ба гумони онҳо фоида ва зиён мерасонанд ва зиндагӣ мебахшанд ва мемиранд? Эй Паёмбар, ба онҳо бигӯ: «Далелу ҳуҷҷати худро биёред, агар рост мегӯед». Пас дар Қуръоне, ки бар ман нозил шудааст, ва дар китобҳои осмоние, ки бар паёмбарони пеш аз ман фурӯд омадаанд, ҳеҷ далеле бар парастиши ин бутҳо вуҷуд надорад. Балки бештари онҳо аз рӯи ҷаҳолат ва тақлид ба падарону ниёгони худ ин корро мекунанд ва аз ҳақ рӯй мегардонанд. Онҳо ҳақро намедонанд ва ба он бовар надоранд, аз ин рӯ аз қабули он сар мекашанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар масъалаи эътиқод бояд далел ва ҳуҷҷат асос бошад, на ҷаҳолат ва тақлиди кӯр-кӯрона.
• Қуръон ва китобҳои осмонии пеш аз он ҳамагӣ ба сӯи тавҳид — ягонагии Аллоҳ — даъват мекунанд ва ҳеҷ далеле бар ширк надоранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бисёр хонем ва дар он андеша кунем, зеро он панд ва ёдоварии Худо барои ҳамаи наслҳост.
• Ҳақро омӯхтан ва ба он амал кардан сабаби наҷот аст, ва рӯй гардондан аз ҳақ сабаби ҳалокат аст.
• Ислом дини илм, далел ва равшанӣ аст, на дини ҷаҳолат ва тақлид; аз ин рӯ ҳар кас бо андеша ва тадбир ба он рӯ оварад, роҳи ростро меёбад.