Сураи Аль-Хаджж — Оят 53

1. Маънои калимаҳои душвор:

• فِتْنَةً: имтиҳон, озмоиш.
• مَرَضٌ: беморӣ; дар ин ҷо маънои шак ва дуруӯӣ (нифоқ) дар дил аст.
• الْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ: онҳое ки дилҳояшон сахт шудааст ва ҳақро қабул намекунанд.
• شِقَاقٍ: ихтилоф, душманӣ ва мухолифат.
• بَعِيدٍ: дур; яъне дур аз роҳи рост ва ҳақ.

1. Тафсири оят:

Худованд мефармояд, ки он чизеро, ки шайтон дар қироати Паёмбар (с) мепартояд, барои он қарор медиҳад, ки воситаи имтиҳон ва озмоиш гардад. Ин озмоиш барои ду гурӯҳ аст: аввал онҳое ки дар дилҳояшон бемории шак ва дуруӯӣ вуҷуд дорад; дуввум онҳое ки дилҳояшон аз қабули ҳақ сахт шудааст, яъне мушрикон. Вақте ин одамон он партофтаи шайтониро мешунаванд, фирефта мешаванд ва гумон мекунанд, ки Паёмбар (с) ин суханро аз худи худ мегӯяд, пас ба ин баҳона ба шак ва инкори худ илова мекунанд. Ва бешак, ситамгарон — яъне мунофиқон ва мушрикон — дар душманӣ бо Худо ва Расули Ӯ ва дар мухолифат бо ҳақ дар ҷои басе дур қарор доранд; онҳо аз роҳи рост ва ҳидоят хеле дур шудаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто васвасаҳо ва партофтаҳои шайтон дар доираи иродаи Худованд ва ҳикмати Ӯ воқеъ мешаванд ва барои имтиҳони бандагон хизмат мекунанд.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки бемории дил — шак, дуруӯӣ ва сахтии дил — сабаби гумроҳӣ ва дур шудан аз ҳақ мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд дилҳои худро нарм ва омодаи қабули ҳақ нигоҳ дорем ва аз шак ва ҷидол дурӣ кунем.
• Оят нишон медиҳад, ки роҳи ҳақ равшан аст ва касе ки аз он дур шавад, худро ба зиён ва гумроҳии бузург гирифтор мекунад.
• Ин оят моро ба сӯи боварӣ ба Қуръон ва Паёмбар (с) ҳидоят мекунад ва мефаҳмонад, ки Қуръон каломи Худост ва ҳар чизе ки ба он илова шавад, аз ҷониби шайтон аст, на аз ҷониби Худо.