Сураи Аль-Хаджж — Оят 64

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «الْغَنِيُّ»: Бениёз, он Зоте, ки ба ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас ниёз надорад.

— «الْحَمِيدُ»: Ситоишшуда, он Зоте, ки бо сифатҳо ва амалҳои худ сазовори ҳама гуна ситоиш аст.

1. Тафсири оят:

Ҳама чизе, ки дар осмонҳо ва замин аст — хоҳ офариниш бошад, хоҳ подшоҳӣ ва хоҳ бандагӣ — танҳо аз они Худованди бузург аст. Ҳамаи махлуқот ба тадбир ва лутфу эҳсони Ӯ ниёзманд ҳастанд. Бешубҳа, Аллоҳ Таоло он Зотест, ки ба ҳеҷ чиз ниёз надорад ва ҳеҷ махлуқ наметавонад ба Ӯ суд ё зиён расонад. Ӯ дар зоти худ аз ҳама чиз бениёз аст ва бо сифатҳои комил ва амалҳои некӯи худ сазовори ҳама гуна ситоиш мебошад, дар ҳар ҳол ва ҳар ҳолат.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки тамоми олам ва ҳар он чи дар он аст, аз они Аллоҳ аст ва Ӯ бар ҳама чиз тавоно ва доност.

— Бениёзии Аллоҳ ва ниёзмандии мо ба Ӯ боиси он мегардад, ки танҳо ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем.

— Ситоиши Аллоҳ бояд ҳамеша дар дилу забон ва амали мо ҷой дошта бошад, зеро Ӯ сазовори ҳама гуна ҳамду сано аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоати Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро ҳама неъматҳо аз ҷониби Ӯст ва Ӯ бениёз аз бандагонаш аст, аммо мо ҳамеша ба Ӯ ниёз дорем.

— Дарк кардани ин ҳақиқат, ки ҳама чиз аз они Аллоҳ аст, дар дили инсон хоксорӣ ва таслимро нисбат ба фармони Ӯ зиёд мекунад ва ӯро ба ислом ва Қуръон наздиктар месозад.