Surat Al-Mu'minun — Ayat 101

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• نُفِخَ فِي الصُّورِ : disebul ing sangkakala, yaiku slomprete malaikat Israfil.
• أَنسَابَ : nasab utawa keturunan, trah, lan garis keturunan kanggo mbanggakake.
• يَتَسَاءَلُونَ : padha takon-tinakon marang sapadha-padha.

2) Katrangan ayat:

Nalika dina kiamat wis teka, lan malaikat kang kapasrahake nyebul sangkakala wis nyebul, banjur kabeh manungsa padha diuripake maneh saka kubure, ing wektu iku ora ana maneh wong kang mbanggakake nasabe utawa trahe kaya kang padha dilakoni ing donya. Ora ana wong kang takon-tinakon marang liyan, amarga saben wong wis kebak pikiran lan rasa kuwatir marang awake dhewe-dhewe. Kabeh padha ngadhepi urusan kang gedhe banget, yaiku hisab lan tanggung jawab ing ngarsane Allah. Mula, apa kang biyen dadi kebanggaan ing donya, kayata keturunan kang mulya, bandha, lan pangkat, kabeh mau ora ana gunane maneh ing dina iku.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Dina kiamat iku dina kang mesthi kelakon, mula kudu tansah disiapake kanthi iman lan amal saleh.
• Nasab utawa keturunan kang mulya ora bisa nylametake manungsa yen ora duwe iman lan amal becik. Sing dadi ukuran ing ngarsane Allah yaiku takwa, dudu trah utawa asal-usule.
• Saben wong bakal tanggung jawab marang awake dhewe-dhewe, mula ora perlu gumantung marang liyan utawa mbanggakake liyan.
• Ayat iki ngelingake supaya ora kesed lan ora nglalekake akhirat amarga mung sibuk karo urusan donya lan kebanggaan kang ora langgeng.
• Kanthi ngelingi dina kiamat, ati dadi luwih tentrem, luwih gampang nindakake kabecikan, lan luwih semangat nyedhaki Al-Qur'an lan ajaran Islam.