Сураи Аль-Муминун — Оят 101

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• نُفِخَ فِي الصُّورِ: дамидан дар шох (сур) — он шохе, ки фариштаи муваккал ба он медамад.
• أَنسَابَ: ҷамъи «насаб» — хешутаборӣ, пайванди хонаводагӣ ва қавмӣ.
• يَتَسَاءَلُونَ: аз якдигар мепурсанд, суолу ҷавоб мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки фариштаи муваккал дар шох медамад ва одамон аз қабрҳо барои ҳисоб зинда мешаванд, дар он рӯз ҳеҷ пайванди хешутаборӣ ва фахри насабӣ боқӣ намемонад. Ҳар кас он қадар ба ҳолати худ ва сарнавишти хеш машғул мешавад, ки на ба насаби худ ифтихор мекунад ва на аз хешовандони худ чизе мепурсад. Он рӯз на фахри дунёӣ кор мекунад ва на суолу ҷавоби одатии дунёӣ; ҳама танҳо ба амали худ ва ҷазои Худо машғуланд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки фахр кардан ба насаб, қавм ва хешутаборӣ дар рӯзи қиёмат ҳеҷ арзише надорад; арзиши аслӣ тақво ва амали нек аст.
• Вақте ки одам дарк кунад, ки дар он рӯз ҳеҷ кас ба ёрии ӯ намешитобад ва ҳама ба ҳоли худ машғуланд, бештар ба омодагӣ барои охират рӯ меоварад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё аз робитаҳои хешутаборӣ барои некӣ ва ҳамдигарӣ истифода кунем, на барои фахру бартарӣ.
• Ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳақиқати абадӣ ҳаёти охират аст; пас бояд ба амалҳои нек ва ризои Худо кӯшиш кунем.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва моро ба роҳи дуруст ҳидоят менамояд.