Сураи Аль-Муминун — Оят 109

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَرِيقٌ: гурӯҳе аз мардум.
• آمَنَّا: имон овардем, бовар кардем.
• فَاغْفِرْ لَنَا: пас гуноҳҳои моро бибахш.
• وَارْحَمْنَا: ва ба мо раҳм кун.
• خَيْرُ الرَّاحِمِينَ: беҳтарини раҳмкунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки гурӯҳе аз бандагони некӯкори Ӯ — яъне муъминон — бо дуои самимӣ ба Ӯ рӯ меоварданд ва мегуфтанд: «Парвардигоро! Мо ба Ту имон овардем, пас гуноҳҳои моро бибахш ва ба мо раҳм кун, ки Ту беҳтарини раҳмкунандагон ҳастӣ». Ин оят нишон медиҳад, ки бандагони солеҳ ҳамеша эътироф мекунанд, ки имон танҳо ба Худо аст ва бахшиш ва раҳмат низ танҳо аз ҷониби Ӯст. Онҳо на танҳо имон меоранд, балки бо хоксорӣ аз Худо мағфират ва марҳамат мехоҳанд ва медонистанд, ки ҳеҷ кас ба монанди Ӯ раҳмкунанда нест. Ин дуо намунаи беҳтарини тавозуъ ва бандагии холисона аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба Худо рӯ оварем ва дар ҳар ҳол аз Ӯ мағфират ва раҳмат бихоҳем.
• Нишон медиҳад, ки имон бо дуо ва илтиҷо ба Худо қавӣ мешавад ва бандаро ба Ӯ наздиктар мекунад.
• Дарк мекунем, ки раҳмати Худо аз ҳама раҳматҳо болотар аст ва ҳеҷ кас ба Ӯ баробар нест.
• Ин оят дили инсонро ба умедворӣ ба раҳмати Худо ва бахшиши гуноҳҳо ҳидоят мекунад ва моро ба ислом ва Қуръон муҳаббатманд мегардонад.