Сураи Аль-Муминун — Оят 110

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «سِخْرِيًّا»: масхара, тамасхур, чизе ки барои ханда ва таҳқир истифода мешавад.

— «أَنسَوْكُمْ»: фаромӯш карданд, яъне сабаби фаромӯш шудани шумо шуданд.

— «ذِكْرِي»: ёди Ман, зикрам, ёдоварии Ман.

1. Тафсири оят:

Худованд ба кофирон ва мутакаббирон мегӯяд, ки шумо мӯъминони ростқавлро, ки ба Парвардигорашон дуо мекарданд ва Ӯро ёд мекарданд, ба масхара гирифтед ва онҳоро мавриди тамасхур қарор додед. Ин корҳои шумо то ҷое расид, ки машғулияти доимӣ ба тамасхур ва хандаи онҳо шуморо аз ёди Худо ва зикри Ӯ ғофил кард. Шумо тамоман фаромӯш кардед, ки бояд Худоро ёд кунед ва Ӯро ибодат намоед. Ҳамин тавр шумо дар куфру инкори худ идома додед ва ҳамеша аз он мӯъминон бо тамасхур ва истеҳзо механдидед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки тамасхур кардани аҳли имон ва ибодатгарон кори бад ва хатарнок аст ва метавонад инсонро аз ёди Худо дур кунад.

— Ёди Худо (зикр) сарчашмаи оромиш ва ҳидояти дил аст; машғул шудан ба корҳои беҳуда ва тамасхур метавонад ин неъмати бузургро аз инсон бигирад.

— Оят мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки агар дар роҳи имон мавриди масхара қарор гиранд, ин ҳолат нав нест ва Худованд онро медонад ва барои сабри онҳо подош медиҳад.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ҳеҷ гоҳ дигаронро барои имон ва ибодаташон таҳқир накунем, зеро ин метавонад ба ғафлат аз зикри Худо ва бадбахтии абадӣ оварда расонад.

— Ин оят ба инсонҳо муҳаббати исломро зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон ба адолат ва эҳтироми аҳли имон даъват мекунад ва аз зулму тамасхур бозмедорад.