Сураи Аль-Муминун — Оят 108

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• اخْسَئُوا: хор шавед, дур шавед, бо нафрат ва хорӣ берун ронда шавед.
• فِيهَا: дар он ҷо, яъне дар оташи ҷаҳаннам.
• وَلَا تُكَلِّمُونِ: ва бо Ман сухан нагӯед, яъне чизе аз Ман талаб накунед ва умедвор нашавед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба сокинони ҷаҳаннам, ки дар он ҷо абадӣ мондаанд ва аз Ӯ хоҳиш мекунанд, ки онҳоро аз азоб раҳо кунад ё мурданашонро бидиҳад, посух медиҳад ва мефармояд: дар оташ хор ва сарзанишшуда бимонед ва дигар бо Ман сухан нагӯед ва чизе талаб накунед. Ин ҷо дигар ҳеҷ дуо ва умеде барои онҳо намондааст. Онҳо дар ҳолати пурраи хорӣ ва ноумедӣ қарор мегиранд ва ҳеҷ роҳе барои раҳоӣ аз азоб надоранд. Ин ҷавоб нишонаи ниҳояти адолати Аллоҳ ва баста шудани ҳамаи дарҳои умед барои кофирон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати ҷазои Аллоҳ адолатнок аст ва касе дар он зулм намебинад.
• Мӯъмин бояд дар дунё аз фурсати ҳаёт истифода барад ва пеш аз расидани аҷал ба сӯи Аллоҳ тавба кунад.
• Ин оят боиси тарс ва ҳушёрӣ мешавад, ки инсон ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Аллоҳ ноумед нашавад дар дунё, аммо дар охират барои кофирон дигар умеде намемонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дуо ва ибодат дар дунё бузургтарин воситаи наҷот аст ва бояд онро қадр кунем.
• Инчунин ин оят исломро ҳамчун дини адлу ҳикмат муаррифӣ мекунад ва моро ба сӯи амалҳои нек ва тавбаи самимӣ ҳидоят менамояд.