Сураи Аль-Муминун — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْفُلْكَ: киштӣ, сафина.
• بِأَعْيُنِنَا: бо назорат ва ҳифзи Мо; яъне зери ҳимояи Худо қарор дошт.
• وَحْيِنَا: фармон ва таълими Мо.
• أَمْرُنَا: фармони Мо барои ҳалок кардани қавми нофармон.
• فَارَ التَّنُّورُ: ҷӯшидани об аз таннур (ҷое, ки нон мепазанд) — ин аломати оғози тӯфон буд.
• فَاسْلُكْ: пас дохил кун.
• زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ: ҳар ду ҷинс — нарина ва модина, аз ҳар навъе як ҷуфт.
• أَهْلَكَ: хонаводаи ту аз наздикон.
• سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ: он касоне, ки ҳукми ҳалокат аз пеш бар онҳо сабт шудааст.
• مُغْرَقُونَ: ғарқшавандагон, яъне ҳалокшавандагон дар об.

1. Тафсири оят:

Пас Мо ба Нӯҳ (алайҳис-салом) ваҳй фиристодем, ки киштиро зери назорат ва ҳифзи Мо ва бо таълими Мо бисоз. Ӯ бояд киштиро бо дақиқӣ ва дурустӣ месохт, то дар сохтани он хато накунад. Ҳангоме ки фармони Мо барои ҳалокии қавми кофир фаро расад ва об аз таннур — ҷое, ки нон мепазанд — бо шиддат ҷӯшида берун ояд, ин аломати оғози тӯфон ва азоб хоҳад буд. Он гоҳ аз ҳар навъи ҷонварон як ҷуфт — нарину модина — ба киштӣ дохил кун, то наслашон боқӣ монад. Ҳамчунин хонаводаи худро дохил кун, ба ҷуз он касоне, ки ҳукми ҳалокат аз пеш бар онҳо сабт шудааст, монанди зани Нӯҳ ва писари ӯ, ки кофир буданд. Ва эй Нӯҳ, дар бораи ситамгарон ба Ман муроҷиат накун ва барои наҷоти онҳо дуо накун, зеро онҳо ҳатман дар об ғарқ хоҳанд шуд ва ҳеҷ роҳи наҷоте надоранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованд бандагони солеҳи худро танҳо намегузорад, балки онҳоро зери ҳифзу назорати худ қарор медиҳад ва ба онҳо роҳи дурустро нишон медиҳад.
• Пайравӣ аз фармони Худо ва сабру таҳаммул дар роҳи даъват сабаби наҷот ва пирӯзӣ мегардад.
• Худо одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳикмат ҳалок намекунад; касоне ҳалок мешаванд, ки худ роҳи куфру ситамро интихоб кардаанд.
• Наҷоти хонавода ва наздикон ба имон ва амали солеҳи онҳо вобаста аст, на танҳо ба хешовандии зоҳирӣ.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо таваккал кунем, фармонҳои Ӯро иҷро намоем ва аз ситам ва нофармонӣ дурӣ ҷӯем, то сазовори раҳмат ва наҷоти Худо гардем.