Сураи Аль-Муминун — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Фулк: киштӣ.
• Истиво: баробар шудан, мустақил шудан, болои чизе қарор гирифтан.
• Наҷот додан: халос кардан, раҳонидан аз хатар.
• Қавми золимин: гурӯҳи ситамгарон, яъне кофироне, ки ба худ ситам карданд ва сазовори ҳалокат шуданд.

1. Тафсири оят:

Пас, эй Нӯҳ, вақте ки ту ва онҳое, ки бо ту дар киштӣ ҳастанд, бар он мустақил шуда, болои он қарор гирифтед ва аз ғарқшавӣ эмин шудед, бигӯ: «Ҳамаи сипосҳо аз они Аллоҳ аст, он Зоте, ки моро аз гурӯҳи ситамгарон — кофироне, ки бо куфру зулми худ сазовори ҳалокат шуданд — наҷот дод.» Ин оят таълим медиҳад, ки ҳангоми расидан ба неъматҳои бузург, бахусус наҷот аз хатарҳо, бояд шукри Худоро ба ҷо орем ва сипосгузорӣ кунем. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки наҷот ва комёбӣ танҳо ба лутфи Аллоҳ аст, на ба қуввату тадбири инсон.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро меомӯзад, ки дар ҳар ҳолат, махсусан пас аз раҳоӣ аз мушкилӣ, Аллоҳро сипос гӯем. Ин амал дилро ба Худо наздик мекунад ва неъматҳоро афзун месозад.
• Қуръон ба мо нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарон низ ба ёрии Аллоҳ ниёз доранд ва наҷот танҳо аз ҷониби Ӯст. Ин боиси фурӯтанӣ ва таваккул ба Худо мегардад.
• Дар оят зикр шудааст, ки ситамгарон сазовори ҳалокат мешаванд, аммо муъминон наҷот меёбанд. Ин ба мо умед мебахшад, ки ҳақиқат ва адолат ҳатман пирӯз мешавад.
• Қуръон забони шукргузорӣ ва сипосро ба мо меомӯзад, ки ин яке аз зеботарин сифатҳои инсонӣ аст ва моро ба сӯи некӣ ва оромиш ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё пур аз имтиҳонҳост, аммо бо ёди Худо ва шукргузорӣ метавонем аз ҳамаи душвориҳо гузарем ва ба комёбӣ расем.