Surja El-Mu'minun — Ajet 32

Kuptimet e fjalëve:

• "Rasûlen minhum": Një të dërguar prej tyre, pra nga vetë populli i tyre, që ta kuptonin më mirë gjuhën dhe zakonet e tyre.
• "Mâ lekum min ilâhin ghayruh": Nuk keni asnjë zot tjetër të denjë për adhurim përveç Tij.
• "Efela tetteqûn": A nuk i frikësoheni Allahut dhe dënimit të Tij, duke e lënë adhurimin e të tjerëve?

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se pas popujve të mëparshëm, Ai dërgoi te populli i Adit një të dërguar prej tyre, Profetin Hudin (paqja qoftë mbi të), i cili u fliste atyre në gjuhën e tyre dhe i ftonte me butësi. Ai u tha atyre: "Adhuroni vetëm Allahun, sepse ju nuk keni asnjë zot tjetër të vërtetë përveç Tij. Ai është Krijuesi juaj dhe i vetmi që meriton adhurim. A nuk keni frikë nga dënimi i Tij nëse vazhdoni të adhuroni idhujt dhe të mos e besoni Atë?" Kjo ishte thirrja e të gjithë profetëve: të gjithë ata i ftonin popujt e tyre në monoteizëm (Tevhid) dhe në frikë ndaj Allahut, duke i larguar nga idhujtaria dhe mosbindja.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mëshira e Allahut ndaj robërve të Tij: Ai nuk i lë njerëzit pa udhëzim, por u dërgon të dërguar nga mesi i tyre për t'i udhëzuar në rrugën e drejtë.
2. Dërgesa e profetëve nga mesi i popullit të tyre është më e përshtatshme, sepse ata e kuptojnë gjuhën dhe traditat e tyre, dhe kjo e bën thirrjen më të pranueshme.
3. Thelbi i fesë së të gjithë profetëve është një: adhurimi i vetëm i Allahut dhe largimi nga çdo gjë që bie ndesh me këtë.
4. Nxitja për ta pasur frikën ndaj Allahut në zemër, sepse frika nga dënimi i Tij është shtysa më e fortë për t'iu bindur Atij dhe për t'u larguar nga mëkatet.
5. Thirrja në rrugën e Allahut duhet të jetë me urtësi dhe butësi, ashtu siç bëri Profeti Hudi me popullin e tij, duke i pyetur ata me një pyetje që i bën të mendojnë: "A nuk keni frikë?"