Сураи Аль-Муминун — Оят 44

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• تَتْرَىٰ — пайиҳам, яке пас аз дигаре, пай дар пай.
• أُمَّةً — ҷамоат, гурӯҳи мардум.
• كَذَّبُوهُ — ӯро дурӯғгӯ шумориданд, паём ва рисолати ӯро инкор карданд.
• فَأَتْبَعْنَا — пас аз онҳо овардем, яке дар пайи дигаре нобуд сохтем.
• أَحَادِيثَ — афсонаҳо, суханони мардум, саргузаштҳо.
• فَبُعْدًا — ҳалок бод, дур бод аз раҳмат, нестӣ бод.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки мардуми пешин паёмбарони худро дурӯғгӯ шумориданд, Худованди мутаъол паёмбарони худро пай дар пай ва яке пас аз дигаре ба сӯи онҳо фиристод. Ҳар бор ки ба ҳар гурӯҳе паёмбари онҳо меомад, онҳо ӯро дурӯғгӯ мешумориданд ва ба рисолаташ имон намеоварданд. Пас Худованд онҳоро яке дар пайи дигаре ба ҳалокат гирифтор кард ва нобуд сохт, то ҷое ки аз онҳо танҳо саргузаштҳо ва афсонаҳо боқӣ монд, ки мардуми баъдӣ онҳоро нақл мекунанд ва аз сарнавишти онҳо ибрат мегиранд. Пас ҳалок бод ва дур бод аз раҳмати Худо барои қавме ки ба Худо ва паёмбаронаш имон намеоваранд.

1. Фоидаҳо ва ибратҳо аз ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронро пай дар пай барои ҳидояти мардум фиристодааст ва ҳеҷ гурӯҳе аз даъвати илоҳӣ бебаҳра намондааст.
• Дурӯғ шуморидани паёмбарон ва инкори рисолати онҳо сабаби ҳалокати умматҳои пешин гардидааст, ки ин барои мо ибрати бузург аст.
• Худованд оқибати инкоркунандагонро дар таърих ба шакли саргузашт ва афсона боқӣ гузоштааст, то мардуми баъдӣ аз онҳо панд гиранд ва роҳи онҳоро такрор накунанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон ва рисолати онҳо имон оварем ва аз сарнавишти бади инкоркунандагон ҳазар кунем.
• Ҳалокат ва дурӣ аз раҳмати Худо натиҷаи инкори имон аст, пас бояд ҳамеша ба сӯи имон ва итоат рӯй оварем, то аз раҳмати Худованд баҳраманд гардем.