Сураи Аль-Муминун — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

• آيَاتِنَا: оятҳо ва нишонаҳои мо, яъне муъҷизаҳое, ки Қудрати Илоҳиро нишон медиҳанд.
• سُلْطَانٍ مُّبِينٍ: ҳуҷҷати равшан ва далели ошкор, ки ҳақиқатро ба таври возеҳ исбот мекунад.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Мо паёмбарони пешинро фиристодем ва мардум онҳоро дурӯғ бароварданд, сипас Мӯсо ва бародараш Ҳорунро бо оятҳо ва муъҷизаҳои худ равон кардем. Ин оятҳо нӯҳ муъҷиза буданд: асо, даст, малах, шабуш, қурбоққаҳо, хун, тӯфон, хушксолӣ ва камшавии меваҳо. Ҳамаи инҳо далелҳои равшан ва ҳуҷҷатҳои ошкор буданд, ки дилҳоро таслим мекарданд ва барои муъминон роҳнамо буданд, ҳамчунин бар зидди саркашон ҳуҷҷат тамом мекарданд. Мо онҳоро ба сӯи Фиръавн — ҳокими Миср — ва ашрофи қавмаш фиристодем. Онҳо аз имон овардан ба Мӯсо ва бародараш Ҳорун такаббур карданд ва мардуми золим ва ситамгар буданд, ки одамонро бо зулм зер карда буданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронашро бо далелҳои равшан ва муъҷизаҳо дастгирӣ мекунад, то мардум ҳақиқатро бипазиранд.
• Ҳикмати фиристодани ду паёмбар якҷоя — Мӯсо ва Ҳорун — дар он аст, ки дар даъват ба Худо якдигарро қувват бахшанд ва мардумро бовар кунонанд.
• Такаббур ва саркашӣ аз пазириши ҳақ сабаби ҳалокат ва гумроҳӣ мегардад, чунон ки Фиръавн ва қавмаш гирифтор шуданд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба даъвати ҳақ бо сабр ва далелҳои равшан идома диҳем ва аз такаббур ва зулм дурӣ ҷӯем.
• Худованд одил аст ва ҳуҷҷатро бар бандагонаш тамом мекунад, то касе баҳонае надошта бошад.