Сураи Аль-Муминун — Оят 74

1. Маънои калимаҳо:

— «الصِّرَاطِ»: роҳи рост ва дуруст, яъне роҳи ҳақ ва Ислом.

— «لَنَاكِبُونَ»: каҷшавандагонанд, аз роҳи рост дур мешаванд ва ба тарафи дигар майл мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно касоне, ки ба рӯзи охират бовар намекунанд ва ба ҳисобу ҷазои он рӯз имон намеоранд, аз роҳи рост — ки роҳи Ислом аст — каҷ мешаванд ва ба роҳҳои дигари каҷу кӯча майл мекунанд. Онҳо аз роҳи дурусти дин дур шуда, ба сӯи роҳҳое мераванд, ки ба ҳалокат ва оташи дӯзах мебаранд. Ин оят нишон медиҳад, ки имон ба рӯзи охират асоси пайравӣ аз роҳи рост аст; ҳар кӣ ба он бовар надошта бошад, аз роҳи ҳақ каҷ мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба рӯзи охират бовари қавӣ дошта бошем, зеро имон ба он сабаби пайравӣ аз роҳи рост мегардад.

— Нишон медиҳад, ки роҳи Ислом танҳо роҳи дуруст ва наҷотбахш аст ва ҳар роҳи дигар ба гумроҳӣ мебарад.

— Моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша аз Худо хоҳиш кунем, ки моро дар роҳи рост устувор нигоҳ дорад ва аз каҷравиҳо дур созад.

— Ин оят муҳаббати моро ба Қуръон ва Ислом зиёд мекунад, зеро он роҳи наҷотро равшан нишон медиҳад ва моро аз гумроҳӣ огоҳ месозад.