Сураи Ан-Нур — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «الْآيَاتِ»: оятҳо, нишонаҳо; дар ин ҷо мақсад оятҳои Қуръон аст, ки фармудаҳои ҳалолу ҳаром ва пандҳоро дар бар мегиранд.

— «عَلِيمٌ»: доно, огоҳ; Худованде, ки ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.

— «حَكِيمٌ»: ҳикматманд, доно; Худованде, ки дар ҳукму тадбираш ҳикмат ва ростӣ аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба бандагони Худ оятҳои худро равшану возеҳ мегардонад; яъне фармудаҳои ҳалолу ҳаром, аҳкоми шариат ва пандҳои судмандро ба таври фаҳмо баён мекунад, то мардум роҳи ростро шиносанд ва аз роҳи каҷ дурӣ ҷӯянд. Ин баён ва равшансозӣ аз рӯи илму ҳикмати Ӯст. Худованд ба ҳамаи кирдору рафтори шумо огоҳ аст ва ҳеҷ чизе аз Ӯ пинҳон намемонад, ва Ӯ дар ҳукму тадбир ва шариати Худ ҳикматманд аст; ҳар чизро дар ҷои худ мегузорад ва ҳар ҳукмеро аз рӯи адлу ҳикмат содир мекунад. Ҳамчунин дар заминаи ҳодисаи тӯҳмати бардурӯғ ба модари мӯъминон Оиша (р.а.) ва Сафвон, Худованд ҳақиқатро медонад ва ба покии онҳо ҳукм кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд оятҳои Худро барои бандагонаш равшан баён мекунад, то ҳақро бишносанд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд; ин нишонаи раҳмату меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.

— Илми Худованд ба ҳама чиз иҳота дорад; ҳеҷ кирдору нияте аз Ӯ пинҳон нест, бинобар ин инсон бояд ҳамеша некӣ кунад ва аз бадӣ парҳез намояд.

— Ҳикмати Худованд дар ҳукму шариат ва тадбири корҳо зоҳир аст; ҳар фармоне, ки Ӯ додааст, барои бандагонаш судманд ва пурҳикмат аст.

— Ин оят моро ба сӯи бовар ба адлу ҳикмати Худованд ва таваккул ба Ӯ ҳидоят мекунад, ки Ӯ ҳақро ҳимоя мекунад ва бегуноҳонро пок мегардонад.

— Қуръон китобест пур аз баён ва равшансозӣ; хондану фаҳмидани он роҳи наздикшавӣ ба Худованд ва дарёфти ҳидоят аст.