Сураи Аль-Фуркан — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ضَرَبْنَا لَهُ الْأَمْثَالَ: барои онҳо мисолҳо ва далелҳо баён кардем.
• تَبَّرْنَا تَتْبِيرًا: онҳоро ба тамомӣ несту нобуд кардем, шикастем ва хоксор сохтем.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ба ҳар як аз ин гурӯҳҳои ҳалокшуда мисолҳо ва далелҳои равшан овардем, то ҳақро бишносанд ва ба роҳи рост биёянд. Барои онҳо ҳуҷҷатҳоро равшан баён кардем ва узрҳоро бартараф сохтем, то ки ҳеҷ баҳонае барои худ надошта бошанд. Аммо онҳо бо вуҷуди ин ҳамаи далелҳо ва мисолҳо имон наоварданд ва дар куфру саркашӣ идома карданд. Баъд аз он ки ҳақро инкор карданд ва дар зулму туғён истоданд, мо ҳамаи онҳоро ба сахтӣ несту нобуд кардем ва ба ҳалокати комил расонидем. Ин ҳалокат ба сабаби куфру саркашӣ ва душмании онҳо бо ҳақ буд, на аз рӯи зулм аз ҷониби Худо. Ҳар як аз ин умматҳо баъд аз он ки оёти мо ва мисолҳои мо ба онҳо расид ва онҳоро инкор карданд, ба азоб гирифтор шуданд ва ба тамомӣ нест шуданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Худованд ба бандагони худ узр намегузорад ва ҳуҷҷатро бар онҳо тамом мекунад, то ки касе баҳонае надошта бошад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло одил аст ва пеш аз азоб ҳақро баён мекунад.
• Саркашӣ ва инкори ҳақ сабаби ҳалокат ва нестӣ мегардад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон аз мисолҳо ва далелҳои Қуръон ибрат гирад ва ба роҳи рост биёяд.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне, ки ба он гӯш медиҳанд ва аз он ибрат мегиранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба оёти Қуръон бодиққат гӯш диҳем ва аз сарнавишти умматҳои гузашта панд гирем, то ки аз азоби Худо дар амон бошем.