سوره فرقان — آیه 4

معانی کلمات:

• إفک: دروغ و بهتان، کاری که از اصل و حقیقت برگردانده شده باشد.
• افتراه: آن را به دروغ ساخته و به خدا نسبت داده است.
• زور: دروغ و باطل محض.

تفسیر آیه:

کافران که حقیقت را انکار کردند، برای مقابله با قرآن و پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) گفتند: این [قرآن] چیزی جز دروغ و بهتانی نیست که محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) آن را ساخته و به خدا نسبت داده است و گروهی دیگر نیز او را در این کار یاری کرده‌اند. اما خداوند متعال پاسخ آنان را می‌دهد که این سخن، خود ظلمی بزرگ و دروغی آشکار است؛ زیرا قرآن کلامی است که هیچ بشری توانایی آوردن مانند آن را ندارد و نسبت دادن آن به دروغ و ساخته‌ی بشر، نشانه‌ی جهل و عناد آنان است. آنان با این اتهام، هم به خود ظلم کردند و هم مرتکب دروغی عظیم شدند، چرا که قرآن معجزه‌ای جاودان است که از توان بشر خارج است و هیچ کس نمی‌تواند مانند آن را بیاورد.

فواید و پیام‌های آیه:

1. قرآن کریم معجزه‌ای الهی است که هیچ بشر و جنّی توان مقابله با آن را ندارد و این خود دلیلی بر صدق پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله وسلم) است.
2. اتهامات کافران به پیامبران، نه تنها به آنان آسیبی نمی‌رساند، بلکه موجب رسوایی خودشان و روشن‌تر شدن حقانیت وحی می‌شود.
3. این آیه به ما می‌آموزد که در برابر سخنان ناحق و تهمت‌ها، با استدلال و منطق پاسخ دهیم و از حق دفاع کنیم.
4. ظلم و دروغ، از بزرگ‌ترین گناهانی است که انسان را از رحمت الهی دور می‌کند و عاقبت آن نابودی و خواری است.