Suurah Al-Furqaan — Aayad 4

Macnaha Erayada:

• إفكٌ: Been iyo faashad.
• افتراه: Iskii u been abuurtay (Nabiga) isagoo ku sheeganaya Eebe.
• زورًا: Been cad oo qalloocan.

Tafsirka Aayadda:

Waxaa sheegay kuwa gaaloobay (Nabiga iyo Quraanka): „Waxaanu ahayn kani (Quraanku) waxaan been ahayn oo uu been abuurtay (Nabiga), isagoo na sii sheeganaya Eebe, waxaana ku caawiyay arrintaa qoom kale (oo Yuhuud ah oo u sheegay warkii ummadihii hore)." Markaasaa Eebe ku yidhi: „Waxay la yimaadeen dulmi (gaalnimo) iyo been cad, maxaa yeelay waxay Quraanka ku nisbeeyeen cid aan uu ka ahayn (waxay yidhaahdeen waa hadal bini'aadan, halka uu yahay hadalka Eebaha jannaadka iyo dhulka)." Quraankani ma aha hadal uu bini'aadanku soo saari karo, waayo waa kalmadii Eebe ee aan la mid ahayn, kumana suurtoobiso in la isku dayo in la yimaaddo wuxuu la mid ah.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Quraanku waa kalmadii Eebe ee dhabta ah, mana aha been abuursho bini'aadan, sidaas darteed waa in aan u hogaansanno oo aan ku dhaqanno.
2. Gaaladu waxay had iyo jeer isku dayaan inay Quraanka ku ceebeeyaan, laakiin Eebe wuu ka difaaci doonaa, sida uu yidhi: „Annagaa soo dejinay Quraanka, annagaana dhawri doona."
3. Qofka been abuurtada ah wuxuu la imaanayaa dulmi iyo faashad, laakiin dhabtu way muuqan doontaa oo beentu way tirtirmi doontaa, sida Quraanku ugu adkaystay caalamka oo dhan.
4. Nabiga ﷺ waa runlow, waxa uu la yimid waa xaq cad, mana uu u baahna in uu been abuurtto, maxaa yeelay waxa uu ahaa qof lagu yaqaan runta iyo aaminnimada kahor inta uusan nabinimo helin.
5. Quraanku waa mucjisad weyn oo cidi u iman karin, taasoo muujinaysa inuu yahay hadalka Eebe, isla markaana isku dayga gaaladu waa mid aan waxba tarayn.