Surah Al-Furqan — Talata 59

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Istawā ‘ala al-‘Arsh: Umangat at nag-angat sa Trono sa paraang naaayon sa Kanyang kadakilaan, walang pagtutulad sa anumang nilikha.
• Fas’al bihi khabīran: Magtanong tungkol sa Kanya (Allah) sa isang nakaaalam at may kaalaman—ang Allah mismo, o sinumang binigyan Niya ng kaalaman tungkol sa Kanyang mga katangian.

Paliwanag ng Talata:

Si Allah ang lumikha ng mga kalangitan, ng lupa, at ng lahat ng nasa pagitan ng mga ito sa loob ng anim na yugto ng panahon—hindi sa paraang tulad ng paglikha ng tao, kundi sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan at utos. Pagkatapos nito, Siya ay umangat sa Kanyang Trono (al-‘Arsh) sa paraang naaayon sa Kanyang kadakilaan, na hindi natin kayang ilarawan o unawain ang tunay na anyo nito. Siya ang Pinakamahabagin (Ar-Raḥmān) na ang awa ay sumasaklaw sa lahat ng bagay. Kaya, O Propeta, kung may magtatanong tungkol sa Allah at sa Kanyang mga katangian, itanong mo sa Kanya mismo—sapagkat Siya ang lubos na Nakaaalam sa Kanyang sarili, sa Kanyang mga pangalan, at sa Kanyang mga gawa. Walang sinuman sa mga nilikha ang higit na nakaaalam sa Allah kundi ang Kanyang sarili, at pagkatapos Niya, ang Kanyang mga propeta at mga anghel na pinagkalooban Niya ng kaalaman, lalo na si Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala), na siyang pinakaalam sa Allah sa lahat ng tao.

Mga Aral at Benepisyo:

• Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin na ang paglikha ng sansinukob sa anim na araw ay hindi nagpapahiwatig ng pagkapagod o pangangailangan ni Allah, bagkus ito ay patunay ng Kanyang ganap na kapangyarihan at karunungan. Ang bawat nilikha ay may layunin at sukat na itinakda ng Dakilang Lumikha.
• Ang paniniwala sa pag-angat ni Allah sa Trono ay bahagi ng pananampalataya ng mga Muslim, ngunit dapat nating iwasan ang pagtatanong kung paano ito nangyari—sapagkat ito ay lampas sa abot ng isipan ng tao. Ang tamang paninindigan ay ang pagtanggap nito nang may pagkilala sa kadakilaan ni Allah, nang walang pagtutulad sa Kanyang mga nilikha.
• Ang pagkilala kay Allah bilang Ar-Raḥmān (Pinakamahabagin) ay nagbibigay sa atin ng pag-asa at kapanatagan, sapagkat ang Kanyang awa ay higit na malawak kaysa sa Kanyang galit. Kaya nga, sinuman ang lumapit sa Kanya nang may pagsisisi at pagsamba, ay tiyak na makakatagpo ng awa at kapatawaran.
• Itinuturo sa atin ng talata na ang tunay na kaalaman tungkol sa Allah ay nakukuha sa pamamagitan ng Kanyang mga ipinahayag na kasulatan at sa mga turo ng Kanyang mga propeta, hindi sa pamamagitan ng haka-haka o pilosopiya lamang. Kaya, dapat nating pahalagahan ang kaalamang ito at magsumikap na matutuhan ito nang may kababaang-loob.
• Ang pagbanggit sa paglikha ng kalangitan at lupa ay nag-aanyaya sa atin na magmuni-muni sa kadakilaan ng nilikha ni Allah, na siyang nagtutulak sa atin na lalong magpasalamat, magpuri, at magtiwala sa Kanya sa lahat ng pagkakataon.