Сураи Аль-Фуркан — Оят 59

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْعَرْشِ: Арш — махлуқи бузурги Худованд, ки болотар аз ҳафт осмон қарор дорад ва маънои подшоҳӣ ва фармонравоии Парвардигорро ифода мекунад.
• اسْتَوَىٰ: Баромад ва қарор гирифт — ба гунае ки ба бузургии Худованд сазовор аст, бе монандӣ ба махлуқот.
• خَبِيرًا: Огоҳ, доно — касе ки аз ҳама чиз бохабар аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол он Зотест, ки осмонҳо, замин ва ҳар он чиро, ки дар миёни онҳост, дар шаш рӯз офарид. Ин шаш рӯз муддате буд, ки Худованд муайян карда буд, зеро дар он вақт на хуршед буд ва на моҳ, то ки рӯзҳо бо онҳо ҳисоб карда шаванд. Пас аз анҷоми офариниш, Ӯ бар Арш баромад ва қарор гирифт — баромадане ки ба бузургӣ ва ҷалоли Ӯ сазовор аст, бе он ки моҳияти онро тавсиф кунем ё ин ки аз он маънои махлуқро бифаҳмем. Ӯ Худованди Раҳмон аст, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст. Пас эй Паёмбар, дар бораи сифатҳо ва бузургии Худованд аз касе бипурс, ки аз Ҳақ таъоло огоҳ аст — ва Ӯ Худованд аст, ки аз ҳар чиз огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ҳеҷ кас аз бандагони Худованд аз Ӯ огоҳтар ва бохабартар нест аз банда ва расули Ӯ Муҳаммад (с.а.с.).

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд дорандаи қудрати бепоён аст, ки осмонҳо, замин ва ҳар чи дар миёни онҳост, дар муддати муайян офаридааст — ин далели илму ҳикмати Ӯст.
• Баромадани Худованд бар Арш ба бузургӣ ва ҷалоли Ӯ сазовор аст ва ин боиси таъзим ва тавозуъ дар баробари Ӯ мегардад.
• Раҳмати Худованд ҳама чизро фаро гирифтааст ва Ӯ Раҳмон аст — ин умедворӣ ва меҳрубонӣ ба бандагонашро нишон медиҳад.
• Даъвати оят ба пурсидан ва омӯхтан дар бораи Худованд аз огоҳон ва доноён — ин роҳи дурусти шинохти Парвардигорро таълим медиҳад.
• Беҳтарин роҳнамо ва огоҳтарин шахс дар бораи Худованд Паёмбар Муҳаммад (с.а.с.) аст, ки пайравии Ӯ роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад.