Сураи Аль-Фуркан — Оят 60

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اسْجُدُوا: саҷда кунед, яъне бо хоксорӣ ва итоат ба Худо саҷда баред.
• الرَّحْمَٰنُ: Яке аз номҳои Худованд, ки маънои бахшояндаи бузургро дорад.
• نُفُورًا: дур шудан, гурехтан, нафрат ва безорӣ аз ҳақ.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки ба ин кофирон гуфта шавад: «Ба Худои Раҳмон саҷда кунед ва Ӯро ибодат намоед», онҳо мегӯянд: «Раҳмон чист? Мо Ӯро намешиносем ва ба Ӯ имон намеорем. Оё ба чизе саҷда кунем, ки ту моро ба он амр мекунӣ, дар ҳоле ки мо онро намешиносем?» Ин даъват ба саҷда ва ибодати Худованди Раҳмон на танҳо онҳоро ҳидоят накард, балки онҳоро аз имон боз ҳам дуртар кард ва нафрату безории онҳоро аз ҳақ афзун намуд. Сабаби ин рафтор он буд, ки қабилаи Қурайш ин номро дар миёни номҳои Худованд намешинохтанд ва аз рӯи ҷаҳолат ва кибр аз пазириши он саркашӣ мекарданд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо номи зебои «Раҳмон» Худоро муаррифӣ мекунад, то бандагонаш бидонанд, ки Парвардигор сарчашмаи раҳмат ва меҳрубонӣ аст.
• Аз ин оят меомӯзем, ки саҷда ва ибодат танҳо барои Худои ягона аст ва ин амал боиси наздикӣ ба Ӯ мегардад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷаҳолат ва кибр метавонад одамро аз ҳақиқат дур кунад; пас бояд дониш ва фурӯтанӣ дар пеши Худо дошта бошем.
• Қуръон ҳатто рафтори мухолифони худро бо ростӣ ва равшанӣ баён мекунад, то ҳақиқат пӯшида намонад ва инсонҳо роҳи дурустро интихоб кунанд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки номи зебои Худоро «Раҳмон» ба ёд дошта, бо меҳру муҳаббат ба Ӯ рӯ оварем ва аз саркашӣ ва нафрат дурӣ ҷӯем.